bekir'in günlüğü

Bir yıl oldu. Bu blogu geçen sene bugünlerde açtım. Her insanın tasdik ettiği gibi zaman su gibi değil azgın bir nehir gibi akıp gidiyor. Blogu açarken kendim için açtım. Biliyordum ki beni rahatlacak, dertlendiğim zaman derdimi dinleyecek, sevindiğim zaman benimle sevinecek. Bunun için açtım. Hiç kimse için değil kendim için açtım.

Moralim bozulduğu zaman buraya döktüm içimi. Sinirlendiğim zaman siteyi kapattım. Sevindiğim zaman renklerini değiştirdim. Yani ki beni anlayan, beni böyle kabul eden, bana tahammül eden sanal biri. Şahıs değil aslında.

Şu dünyada bizim gerçekliğimiz kadar sanal dünya da gerçek değil mi? Fazla uzun yazmayı ve edebiyat parçalamaya çalışmayı sevmem. Onun için kısa olacak bu yazı. Biraz hüzün, biraz tedirginlik, biraz dalgınlıkla yazıyorum bu yazıyı.

Blogun akıbeti ne olur bilmiyorum. Ya böyle sürüp gider ya da bütün yazıları silerim. Ya da şöyle bir mesaj “bu blog … tarihinde kapanacaktır”.

Doğum günün kutlu olsun.