…

Ertesi sabah babam erkenden işe gitti. Annem geç uyandı. Kahvaltımı yaparken yanıma geldi. Pembe sabahlığını giymiş ayağında ince topuklu terlikleri. Hah! dedim, İşte benim güzel annem. Sarıldı yeniden. Finallerle ilgili birkaç soru sordu zorla.

- Neyin var anne? dedim.

- Evlilik zor, dedi.

- Bunu sen mi söylüyorsun?

- İşte baban. Güya en iyisi!

…

yazmıştı. özlem akıncı. altzine.net

–

söylemişti. erkan oğur.

fark, çizginin tarafları arasındaki fark kadar.

hatta evim de olmayabilir. günün birinde teşebbüs edip de bir ev kiralasam maaşımın 4te 3ü kiraya gidecek ve ben cebimde kalan bir kaç yüz lirayı cebime koyup sevineceğim. belki o zaman çok sevdiğim istanbul aslında beni sevmemiş olacak veya beni kandırmış olacak. zemin kat kiralarsam istanbul’u yine sevebilirim belki de.

iki tane pantolonum da olmasın. yaz günleri kadife giymek mantıklı aslında. hem havaların ne olacağı belli olmaz belki. genç yaşta romatizma olmak istemem herhalde.

yüzük takmayı çok sevdiğim halde elimdeki yüzükleri satıp daha güzelini alırım yine belki. almadan önce de dükkanın önünden çaktırmadan bir kaç kere geçmeden olmaz.

doktorun güneşe çıkarken tavsiye ettiği güneş gözlüğünü bir arkadaşım hediye eder belki. camı filan oynarsa sıkıntı yok. ailenizin dostu japon yapıştırıcısı var. kenarına dökerim ki zımba gibi olsun. kımıldamasın.

bunlar neyse de dışarı çıkarken sürekli sorarım kendime acaba bugün mü? karşıdan karşıya geçerken belki şu beyaz toyota corolla çarpar? hı? ya da yüzme bilmediğimden dolayı vapurdan düşmüş olurum. yardım edin adam boğuluyor bağırışlarını duyarım yaşlı bir teyzenin, sonra kulağıma su kaçar gözüm de kararır. a a bi de bakmışım yüzeyden uzaklaşmışım. kalbimin çarpması krizden miydi acaba diye de sorsam makul aslında ambulans içinde e5 karayolunda ilerlerken. trafik sıkışır. kornalar filan. sonra bir ses. dııııııııt. görevli konuşur. hastayı kaybettik. haberlere çıkabilirim belki de. bunu bir düşünmeli.

ya o değil de bu sitelerin şifreleri ne olacak? tamam arif abi şifreleri kırar ama vasiyetnamenin yanına bir de şifre zarfı mı hazırlasam? belki de hazırlamalıyım evet. ya da buraya bir not bıraksın arif abi. başlığı şu olsun: “Allah rahmet etsin yavrum” yazının içeriği dua olsun. yoruma da kapatsın. mail şifrelerimi de ona devredeyim bari. bir iki siteyi de isterse fatih abiye veririm. ya da adaletli dağıtımı arif abi yapsın. evet ona bırakıyorum. o yapsın.

açılamayacak olan kitapçıyı, alınamayacak arabayı ve evi de bırakalım öyle kalsın.

akbili arif abi kullansın. sabah namazına eyüp sultan’a giderken kullanır belki.

kitapları yaksak mı? yok olmaz. onları gülşah okulundaki kütüphaneye alsın.

dolaptaki film dvdlerini de özgür alsın.

oyuncak arabaları da hmm aklıma gelmedi şimdi kim alırsa alsın. ya da dur yok tamam kim alırsa alsın.

üf neyse sıkıldım. ölesim geldi.

bir yıl sonrasına not: ölümünün birinci yılında sevgili kardeşimiz bekir’i rahmetle anıyoruz.

iki yıl sonrasına not: anladınız onu.

üç yıl sonrasına not: bir hatim mi yapsak?

dört yıl sonrasına not: ulan bir bekir vardı dengesiz, öküzün biriydi afedersin.

beş yıl sonrasına not: bekir kimdi lan?

Öncelikle harika tespitleri var Serdengeçti’nin. Bir devrin mücadelesini kendi penceresinden anlatmış. Ankara’da öğrencilik hayatında, karşılaştığı olaylar veya durumlar üzerine kısa makaleler yazmış. Bir kısmı kendi dergisi “Serdengeçti”de yayınlanmış. Bir kısım yazıları yüzünden de hapishanelere girmiş.

Sözünü çekinmeden söylemesi hele de o dönemde eşine az rastlanır bir özellik. Özellikle sol kesimin tabiri caizse borusunun öttüğü o dönemlerde çıkıp da mücadele vermek her babayiğidin harcı değil. Dine karşı yapılan hareketlerin önünde set olmaya çalışanların içinden sadece biri. O hareketlerin önünde durabilenlerse az sayıda.

Mâbetsiz Şehir genellikle Ankara Dil-Tarih Fakültesi’ndeki bazı olayları anlatıyor. Üniversitelerdeki sufliyatı anlatırken aklımdan acaba Serdengeçti şuanki hâli görse ne der diye geçirdim.

Zamanın kavgalarının aynısının halen şu zamanda da yaşanması düşündürücü. Sağ-Sol diye ayrılan bir ülke şuan Türk-Kürt diye ayrılmaya çalışılıyor. Haklı haksız orası ayrı bir mesele. Ayrış(tır)ma bariz belli.

Ülkenin buhranlı dönemlerini anlamaya çalışmak için okunulması gereken bir kitaptır diye düşünüyorum. Kitaptan bir parça ile sözü bitirelim.

… Bir âlem özlüyorum ki: Orada kadınlar, dıştan kızarmasıni boyanmasınlar. Yüzlerine bakınca kızlık ve gerçek kadınlığın kendine has, o güzel edepli utancıyla içten kızarsınlar. Kadın sokakta yırtık yırtık dolaşmasın, erkeklerle dalaşmasın. Özlediğim âlemde kadın, sözde inkılâpçıların, sokakta kafeslemek için kafes arkasından kurtardıkları kadın, hayvanî ihtirasların dindirdiği bir zevk âleti hâline, piyasanın en bol, en ucuz metaı hâline getirilmesin. Dairelerde kadın, zânî bakışların, şehevî akışların istilâsına uğramasın. Kadın, evinin dairesinden çıkmasın. Yuvasının âşığı, evinin âşığı olsun. “Cennet anaların ayakları altındadır” sözünün sırrına erişsin; ana olsun.

Bir âlem özlüyorum ki: Orada erkekler, evinden başka hâne bilmesin. Aileyi bir gaile, çocuklarını çekilmez bir dert görmesin, bu hâle getirmesin. “Evlât kokusu cennet kokusudur” hadîsi ile duygulansın. İçi cennet, dışı cennet olsun; cinnet olmasın. Erkek kendi karısından başka kadın, kadın kendi kocasından başka erkek tanımasın, sevmesin. Ailenin reisi olan erkek, ayarlı, kararlı, kavi, metin, vakarlı, .alışkan olsun. Yuvanın kurucusu kadın temiz, cefakâr, vefakâr, sabırlı, saygılı sevgili olsun…