[WILLIAM SHAKESPEARE, 1564-1616, Kral Lear]

Orhan Gencebay’ın eski bir şarkısı, Dertler Benim Olsun çalıyordu.

“Bir zaman benim sevgilimdin”: Kurşunları doldurup şarjörü taktım.

“Yanımdayken bile hasretimdin”: Sig Sauer’i [P220] elimde çevirdim.

“Şimdi başka bir aşk buldun”: Namluyu, televizyonun üstündeki kirli yemek tabaklarına doğrulttum.

“Mutluluk senin olsun”: Silahı ateşledim…

Dumanı tüten tabancama sarılmış ağlıyordum. Namluyla gözlerimi sildim. Gözyaşım cıva gibi, tabancanın içine damlıyordu.

Bu şarkı beni bir cinayet şampiyonasına hazırlayan antrenörün hiptonik telkinlerinden oluşuyordu sanki.

Bildiğim bir şey varsa, Gencebay dinledikten sonra gelen sessizlik de Gencebay’dır.

Murat Menteş. Korkma Ben Varım (s196).

Not: Yazının soundtrackini dinlemek için namlunuzu buraya dokundurunuz.

… Peki ya biz? Hangisini feda ediyoruz? Sözü mü hayatı mı? Sözün aritmetik sağlamlığında kendini kandıran sofistler miyiz? Yoksa hayatla aramıza hiçbir kuralın girmesine göz yummayacak kadar yürekli miyiz?

Kaç kez inanmadığımız yazıların altına imza attık sözün inanılmaz cazibesi uğruna. Sözün cazibesi, söze hakim olmanın inanılmaz hazzı uğruna ruhumuzu mu satıyoruz yoksa?

İptida kelam vardı, yaşantı arkadan geldi. Böyle mi kandırdık kendimizi?

Söz uğruna hayatı bir yalan gibi yaşadık. Ne kadar yalancıydık. Kurduğumuz oyunlarda oysa, her şey ne kadar inandırıcıydı.

Aşktan bahsettik, aşkı tanımıyorduk. Öldük, ölmüyorduk. Sadakatten söz ettik, sadakati bilmiyorduk. Sevdik, aslında sevmiyorduk. Aldık, veriyorduk; verdik, alıyorduk. Söz yerini buluyordu sadece, iyi düşüyordu, uygun. İçimiz bir hoş. Habire büyüyorduk.

Kaç kez yeri geldi diye cümleler sarf ettik aritmetik sağlamlığı bol formüller doğrultusunda. Söz yerini bulsun da!

Söylemesek ölürdük.

İnanmadan söyledik, yine öldük.

Nazan Bekiroğlu. Mor Mürekkep.

Dindar bir erkeğin, din ile pek alâkası olmayan bir kıza duyduğu muhabbetlerin tercümesi aslında. Bir aşk hikayesi de denilebilir. Dini hassasiyete sahip bir kişinin bir bayana duyduğu ilgi sonucunda vicdanı ile aklının daha doğrusu ruhunun imtihanı. Duyduğu ilgiyi meşrulaştırma çabası içinde bulur kendini Asker. Cemre ise herşeyden habersizdir. İlgisiz değildir ama habersizdir. Birbirleriyle hayat biçimi olarak çok farklı olan kişilerin münasebetlerinin yansımasıdır bu.

Kaba tabiri ile zengin kız fakir erkek dahi denilebilir hikaye için ama durum çok farklıdır. Dindar kişilerin kolaylıkla aldanacağı bir tuzak bu aslında. Vicdanı rahatlatmak için ilişkiyi meşrulaştırma çabası. Beni sevmesinde dine aykırı ne olabilir ki? der vicdanına insan. Vicdanını ikna etmeye çalışır. Fakat daha başka sorular gelmeye başlar zihne. Benim yaptığım günah değil ki? Vicdan ikna olmak ister. Zihin ikna olur fakat vicdanın işi zor.

Vicdanı rahatlatmak için öne sürülen bir tez:

“Ben hakiki aşk hakkında hiç değilse sohbetler yoluyla az çok bir şeyler öğrenmişken mecazi aşkın ortasına düştüm. Dolayısıyla daha işin başında burada kalmamam gerektiğini biliyorum. Oysa Mecnun başlangıçta sûfiliğin kenarına bile uğramamışken Leylâ’ya tutulmuştu. Benim bu aşamadan geçmem, onunkinden kolay olacak.”

Asker böyle demekle işin zor olduğunu farketmeyecekti. Zor. Çetin.

İşte daha bir çok soruya kapı açmakta bu kitap. Sürükleyici, etkileyici ve ilginç bir üslupla yazılmış. Hikaye içinde hikaye aslında.

Bana kitabı tavsiye eden sevgili kardeşime teşekkür ediyorum. O kendini biliyor.

Bu vesile ile Ömer Lütfi Mete’yi rahmetle yâd ediyorum. Mekanı cennet olsun.

Selametle…

Ali Osman’ın Cemre’ye ilgisi ile benim Katrin’e ilgim arasında büyük bir benzerlik vardı. Her ikimiz de duygularımıza hemen dini bir misyon yakıştımaya çalışmıştık. Tabii, kutsal birileri olduğumuza kendimizi inandırmış olmak için böyle yapıyor değildik.

Bu mümkün olamazdı; çünkü en azından su katılmış salaklar değildik. Sadece yaşamakta olduğumuz olay içinde kendimizi kaptıracağımız duyguların günah sayılamayacağına inanmak istiyorduk. İkimiz de öyleydik.

…

Bana aşık olması, sadece Ali Osman’a aşık olması demek değildir. Bana aşık olması, dindar birine aşık olması demektir. Bu onun, belki kötü olan ve belki daha da kötüye gidecek olan hayatının dönüm noktasını teşkil edecektir. Beni sevmesi onu kurtarabilir. Beni sevmesinde dine aykırı ne olabilir ki?..

Ömet Lütfi Mete. Asker ile Cemre.

Kitabın kritiği bir kaç gün içinde yapılır.

İnşallah. Belki. Nasipse. Kısmetse. Her neyse. Selametle.

Aşk ve sevgi… Tecellisi gönülde beliren, gönlü muhatap alan duygular… Belki biri diğerinin vasıtası, diğeri ötekinin hedefi. Asıl hedefe giden yolda kâh temrin, kâh oyalanıp aldanma…

Aşk ve sevgi… İçinde muhabbet, alâka, yakınlık, dostluk, meveddet, mürüvvet ve daha pek çok insanî hasletlerin gizlendiği dünya… Bazen şefkatin, bazen himayenin, bazen merhametin adı.

İlâhî anlamda yalnızca bir hedefe, Sevgili’ye bakmak, beşerî anlamda ise aynı hedefe birlikte bakmak…

İskender Pala. Kırk Ambar (arka kapak)