yıkım başlıyor…

aslında bu evvelden başlamıştı. kötülüğün şeffaflığı gibi. bir şeylere bağlı olmak, delilik anlamına gelebilir. her şey giderek mahvoluyor, her şeyi yakıp yıkıyorlar. dokundukları ne varsa grileşiyor, adileşiyor. pusulara çöküyorlar, istedikleri bizim kendi gerçekliğimizi hapsetmek. değişim bir sancı, doğmamış çocuğun elinden alınan bir oyuncak. dünyayı yerinden söküyorlar, karanlık artık bize çok yakın. bu savaş hep aynı seyir içinde, kazanmak ve yenmek. kazanan, yenilen. bir tarafın mükemmelliği, diğer tarafın cazibesi. derinlerde ölüm var.

gökyüzünü bizden alıyorlar. istemiyorlar bizi, ulaşmak istediklerimiz onların. bize ait olan bir şey yok. nesneler dağılıyor, bayağı bir mutlaklığa karışıyor. değişimin sisleri çöküyor. nereye dokunsa elleri, saydam bir çamur kalıyor bize. zihnimizi yıkmak istiyorlar. kalbimizi söküyorlar, bedenlerimiz boşlukta asılı kalıyor. figürler buharlaşıp kendi özüne dönüyor. masumiyet ile gelen, koca bir felaket. ataçları işliyorlar dünyamıza. sularda biriktirdikleri koca bir ateş ve kül. her yer yanıyor, ıssız stepler bile bundan payını alıyor, küle dönüyor her şey.

rüzgâr kükrüyor. kulaklarımız körleşiyor, gözlerimiz sağırlaşıyor. tasarımcı şiddet, kalbe yaklaşıyor. teyakkuz, ileride. siyahlığın muzaffer zaferini istiyorlar, her başarıyı onlar yönetiyor. ahlaksızlık bile onlara ait. kendimizin içinden doğamıyoruz. elimizden alıyorlar her şeyi. bağlı olduğunu düşündüklerimiz bile bize ait değil. yanılıyoruz, kendi çukurumuz bile yok, onların çemberinde dayanılmaz bir çekim var. öyle ki bu etkileyici kuvvetten kurtulamıyoruz. çabamız, nötrleştiriliyor. zaman, mekan ile dış dışayız. yörüngemizi değiştirmek istiyorlar.

gecenin, gündüzün insanlarına tuzakları var. her yer çetin. tekbaşınalığın nihai zaferini reddediyorlar, kabul ettikleri gerçeklik, kırık aynalardan oluşuyor. bakamıyor kimse, uzaklaşıp kaçıyor. çayırlardaki gelincikleri öldürüyorlar. saldırıları hiç bitmiyor, beyaz olanın kutsal yolculuğunda çiviler yerleştiriyorlar. manevi olanın yansımaları gökkuşağına bürünüyor. dönüp bakıyorlar, boğazlarına halatlar geriyorlar, dağdan sesler geliyor. sular bütün bu şahitliği kabul ediyor. içimizi kemirmeye başladılar. bitmiyor bu adileştirme.

sessizce başlayanın ardına düşüyorlar. evren kendi çarklarında sıkışıp kalıyor. insan, arafın tam ortasında. yaptıkları gösteri, bir aldanış. son hamleyi yapmak istiyorlar. son ana dek savaşları var. kazandıkları sandıkları aslında bir kül. gizlice yakıp yıkmak amaçları. ortada bir iz bile bırakmak istemiyorlar eskisinden. dönüştürecekleri kendi savaşlarının bir olumlaması. zıtlıkların manasını yok ediyorlar, etkileyici hareket ve derinliği sığlaştırıyorlar. limitleri zorluyorlar, bedenin içindekini zincire vurmak istiyorlar. sesler yankılanmaya başladı.

yıkımda yapımları var. fırtınaları ortaya çıktı. griliğe karışıyor her şey. her şey satın alınıyor, satın alınarak değersizlik veriliyor. hayal edemeyeceğimiz ölçüde bir çemberin içine zerkliyorlar zehirlerini. belki de zerklenen sinirler, serumları istemiyor artık. fluluğun altındakini avuçlamıyorlar, beden çoktan dünyada dolaşmaya başladı. üstüne hücümları aralıksız bir döngüde bir noktaya kadar devam ediyor. bedenin kendi kararlarıyla ilgili tüm bunlar. bu renksizliğin bir sebebi olmalı. plastik çiçekler ekiyorlar. rüyalar, bir başkalaşım, kıvrılma.

kaldırımlardakilerin izleri bir yaşanmışlık. topraklar kıraç. içlerinden çıkan bir tohum. tohumu ekiyorlar, filizleniyor, büyüyor, meyve veriyor, ölüyor. tohumu ekiyorlar, filizleniyor, büyüyor, meyve veriyor, ölüyor. iki kezliğin noktası yineleme. her şey yineleniyor. tarif edilemeyen, muazzam bir sirkülasyonun içinde daimiliğini kazanıyor. ateşte yıkanıyor her şey. her şey bir kurşuniliğe karışıyor, tan vaktinin ağırlığı geliyor. armoniler sessizliğe inat şiddetini yükseltmeye başlıyor. savaş meydanı artık hazır. düzen kuruldu.

evvel ahir.

imza: @jsolpartre

müzik senin dedi. “dream is collapsing” de olurdu da buna “time” gider. isminden dolayı değil yalnız. ruhu var:

~ Time, Hans Zimmer / Inception ~

Daha doğrusu sufîliğin tarihçesi denilebilir.

Filmin kritiğini yapmaya gerek yok. İzlemek ve hissetmek gerek. Söz Bab’Aziz’in:

Dünyadaki ruhlar kadar… Allah’a giden yol vardır.

İnancı olan kişi… asla kaybolmaz.

Görsen sanki sudaki yansıması ile temaşa halinde sanırsın. Belki kendi görüntüsü değildir. Sadece âşık olmayanlar kendi yansımalarını görürler.

Nefesini yürümek için sakla, ihtiyacın olacak.

Bu büyük dünyada herkesin tamamlaması gereken bir görevi vardır. Bunu unutmadığın sürece, diğerleri çok da önemli değildir. Ama eğer bundan başka her şeyi hatırlıyorsan, hiçbir şey bilmiyorsun demek gibi bir şeydir.

Bu dünyadaki insanlar mum ateşi önündeki üç kelebek gibidir. İlki ateşe yaklaşmış ve demiş ki:

- Ben aşkı biliyorum.

İkincisi ateşe yavaşça kanadıyla dokunmuş ve demiş ki:

- Aşkın ateşinin nasıl yaktığını bilirim.

Üçüncü kendini ateşin ortasına atarak yanarak kül olmuş. Gerçek aşkı sadece o bilir.

Anne karnında karanlıktaki bebeğe denseydi ki:

“Dışarıda aydınlık bir dünya var, yüksek dağlarla dolu, büyük denizleri olan, dalgalanan düzlükleri olan, çiçekleri açmış güzel bahçeleri olan, dereleri olan, yıldızlarla dolu bir gökyüzü ve alevli güneşi olan… Ve sen, bu mucizelerle yüzleşmek yerine, karanlıkla çevrilmiş oturuyorsun… “

Doğmamış çocuk, bu mucizeler hakkında hiçbir şey bilmediği için, hiçbirine inanmayacaktır. Tıpkı ölümü karşılarken bizim gibi. İşte bu yüzden korkarız.

Ölüm nasıl olur da başlangıcı olmayan bir şeyin sonu olur?