yıkım başlıyor…

aslında bu evvelden başlamıştı. kötülüğün şeffaflığı gibi. bir şeylere bağlı olmak, delilik anlamına gelebilir. her şey giderek mahvoluyor, her şeyi yakıp yıkıyorlar. dokundukları ne varsa grileşiyor, adileşiyor. pusulara çöküyorlar, istedikleri bizim kendi gerçekliğimizi hapsetmek. değişim bir sancı, doğmamış çocuğun elinden alınan bir oyuncak. dünyayı yerinden söküyorlar, karanlık artık bize çok yakın. bu savaş hep aynı seyir içinde, kazanmak ve yenmek. kazanan, yenilen. bir tarafın mükemmelliği, diğer tarafın cazibesi. derinlerde ölüm var.

gökyüzünü bizden alıyorlar. istemiyorlar bizi, ulaşmak istediklerimiz onların. bize ait olan bir şey yok. nesneler dağılıyor, bayağı bir mutlaklığa karışıyor. değişimin sisleri çöküyor. nereye dokunsa elleri, saydam bir çamur kalıyor bize. zihnimizi yıkmak istiyorlar. kalbimizi söküyorlar, bedenlerimiz boşlukta asılı kalıyor. figürler buharlaşıp kendi özüne dönüyor. masumiyet ile gelen, koca bir felaket. ataçları işliyorlar dünyamıza. sularda biriktirdikleri koca bir ateş ve kül. her yer yanıyor, ıssız stepler bile bundan payını alıyor, küle dönüyor her şey.

rüzgâr kükrüyor. kulaklarımız körleşiyor, gözlerimiz sağırlaşıyor. tasarımcı şiddet, kalbe yaklaşıyor. teyakkuz, ileride. siyahlığın muzaffer zaferini istiyorlar, her başarıyı onlar yönetiyor. ahlaksızlık bile onlara ait. kendimizin içinden doğamıyoruz. elimizden alıyorlar her şeyi. bağlı olduğunu düşündüklerimiz bile bize ait değil. yanılıyoruz, kendi çukurumuz bile yok, onların çemberinde dayanılmaz bir çekim var. öyle ki bu etkileyici kuvvetten kurtulamıyoruz. çabamız, nötrleştiriliyor. zaman, mekan ile dış dışayız. yörüngemizi değiştirmek istiyorlar.

gecenin, gündüzün insanlarına tuzakları var. her yer çetin. tekbaşınalığın nihai zaferini reddediyorlar, kabul ettikleri gerçeklik, kırık aynalardan oluşuyor. bakamıyor kimse, uzaklaşıp kaçıyor. çayırlardaki gelincikleri öldürüyorlar. saldırıları hiç bitmiyor, beyaz olanın kutsal yolculuğunda çiviler yerleştiriyorlar. manevi olanın yansımaları gökkuşağına bürünüyor. dönüp bakıyorlar, boğazlarına halatlar geriyorlar, dağdan sesler geliyor. sular bütün bu şahitliği kabul ediyor. içimizi kemirmeye başladılar. bitmiyor bu adileştirme.

sessizce başlayanın ardına düşüyorlar. evren kendi çarklarında sıkışıp kalıyor. insan, arafın tam ortasında. yaptıkları gösteri, bir aldanış. son hamleyi yapmak istiyorlar. son ana dek savaşları var. kazandıkları sandıkları aslında bir kül. gizlice yakıp yıkmak amaçları. ortada bir iz bile bırakmak istemiyorlar eskisinden. dönüştürecekleri kendi savaşlarının bir olumlaması. zıtlıkların manasını yok ediyorlar, etkileyici hareket ve derinliği sığlaştırıyorlar. limitleri zorluyorlar, bedenin içindekini zincire vurmak istiyorlar. sesler yankılanmaya başladı.

yıkımda yapımları var. fırtınaları ortaya çıktı. griliğe karışıyor her şey. her şey satın alınıyor, satın alınarak değersizlik veriliyor. hayal edemeyeceğimiz ölçüde bir çemberin içine zerkliyorlar zehirlerini. belki de zerklenen sinirler, serumları istemiyor artık. fluluğun altındakini avuçlamıyorlar, beden çoktan dünyada dolaşmaya başladı. üstüne hücümları aralıksız bir döngüde bir noktaya kadar devam ediyor. bedenin kendi kararlarıyla ilgili tüm bunlar. bu renksizliğin bir sebebi olmalı. plastik çiçekler ekiyorlar. rüyalar, bir başkalaşım, kıvrılma.

kaldırımlardakilerin izleri bir yaşanmışlık. topraklar kıraç. içlerinden çıkan bir tohum. tohumu ekiyorlar, filizleniyor, büyüyor, meyve veriyor, ölüyor. tohumu ekiyorlar, filizleniyor, büyüyor, meyve veriyor, ölüyor. iki kezliğin noktası yineleme. her şey yineleniyor. tarif edilemeyen, muazzam bir sirkülasyonun içinde daimiliğini kazanıyor. ateşte yıkanıyor her şey. her şey bir kurşuniliğe karışıyor, tan vaktinin ağırlığı geliyor. armoniler sessizliğe inat şiddetini yükseltmeye başlıyor. savaş meydanı artık hazır. düzen kuruldu.

evvel ahir.

imza: @jsolpartre

müzik senin dedi. “dream is collapsing” de olurdu da buna “time” gider. isminden dolayı değil yalnız. ruhu var:

~ Time, Hans Zimmer / Inception ~

ardından arif abi’nin jesti. arif abi candır.

bir kaç gün önceden planlanmış bir program yaptık. ekibin içinde teoman, fatih, özgür ve başrol oyuncumuz hakan vardı.

hakan’ın istanbul’a gelmesini bahane ederek böyle bir program yapalım dedik. istedik ki güzel bir gün geçirelim. güzeldi.

ilk durak. üsküdar. fethi paşa korusu.

kapalı bir hava olsa da öğle vaktine yakın saatlerde koru’daki hava harikaydı. çimen ve temiz hava kokusu.

ikinci durak. üsküdar. keyif istanbul cafe.

çay, ıhlamur ve satranç. yeneni açıklıyorum. hakan. darmadağın ettin be hafız!

üçüncü durak. üsküdar. play station salonu.

:) ahaha. ekip toplanmış. bir kaç el pes atmalıydık.

itiraf ediyorum ki dün günümde değildim. o harika oyunumu sergileyemedim. beraberlik ağırlıklı bir performans çizdim ve bir de yenilgi tabi. benim bir golüme karşılık fatih 3 tane attı. belli ki çalışmış gelmiş. hakan yine fırtına gibi esti. fatih’le başabaş giden mücadeleyi hatırladığım kadarıyla fatih kazandı.

bozo nam özgür mü? ne sen sor ne ben söyleyim sevgili okur! bağırsak düğümleyen adamdan(!) eser bile yoktu!

dördüncü durak. üsküdar. çamlıca.

gün karardı. boğazı rengarenk ışıklarıyla görmemek olmazdı. arif abi duymasın köfteleri götürdük :)

ve son durak. çengelköy. çınaraltı.

akşam saatlerinde böyle bir güzellikle karşılaşacağımı tahmin etmezdim. biraz soğuk olsa da dışarıda oturduk ama hakikaten değdi. böyle bir yer yok dünyada. boğaza nazır. çayı ve ballı lokma tatlısı güzel.

son söz niyetine:

son zamanların en güzel gününü yaşarken bana yol arkadaşlığı yapan hakan, fatih, teoman ve özgür’e teşekkürlerimi sunarım.

bir gün düşündüm. gerçek oldu. hamdolsun.

selametle.

not: bu yazıyı sabah sekizde yazmıştım. fotoğraflar elimde yoktu. yeni yeni gelmeye başladı. eksikler olduğu halde ekleyeyim dedim. aşağıdadır. fotoğraflarda özgür yok. çünkü henüz gelmemişti. burası fethi paşa zira.

ikinci not: efendim bunlar da 24.04.2011 tarihi itibariyle elimize geçen fotoğraflardır. yani fatih’in o son teknoloji telefonu olmasa fotoğraf çekemeyecektik! sağol fatihcim. teşekkürler efem.

Dostlar meclisinde güzel bir muhabbet günü oldu. Çalıştığım yerden banliyö treni ile Sirkeci’ye gittim ilk. Çıkmadan önce okuyacağım kitapları ayarlamıştım. Daha önceden başladığım Salinger’ın “Çavdar Tarlasında Çocuklar” kitabını trende bitirdim. Kitabı okurken gençliğime şükrettim. Öyle bir kitap. Ayrı bir yazı da kritiğini yapmak gerek. Sirkeci İstasyonu’na gelince kitap hemen bitmemişti. Tramvaya geçtim oradan Kabataş’a gitmek için. Kabataş durağına gelince kitap da bitti. Son noktayı orada koymuş olduk.

Kabataş’tan Beşiktaş İskelesi’ne doğru yavaş yavaş yürümekti ilk amaç. Ondan önce öğle namazı. Dolmabahçe Sarayı’nın yanındaki Bezm-i Alem Valide Sultan Camii‘nde öğle namazını kıldım. Dolmabahçe Camii olarak da bilinir. Bilen bilir, aynı isimde bir camii de Laleli taraflarında vardır. Mimarisi ve ferahlığı ile ayrı bir camii. Barok usülüne göre yapılmış camiilerden birisi. En önemli özelliği kubbeleri tutan direklerin duvarla bitişik olması. Geniş bir ortam sağlaması açısından fil ayakların olmaması avantaj. Osmanlı’nın son devirleri aklıma gelmiştir hep bu tür camiilerde namaz kılarken. Yakın tarihteki olayların tanıklarıdır zira. Ayrıca belli dönemlerde Cuma Selamlığı’na da ev sahipliği yapmıştır bahsettiğim camii. Camii’nin tarihini daha önceden bir yerlerden okumuştum. Bir dönem camii olarak kullanılmamış. Depo amaçlı kullanılmış. Düşünebiliyor musunuz? Tersane malzemelerinin tutulduğu bir depo. Zihniyet acaib.

Neyse oradan çıktım ve Beşiktaş’a doğru yol aldım. Kabataş ile Beşiktaş arasında pek sahil yoktur. Saraylar ve okullar çokça bulunduğu için yol iç taraftan devam eder. Dolmabahçe Sarayı’nın arka duvarına bitişik yol devam eder. Devasa çınar ağaçları ile dolu düz bir yol. Harika. Yürümek için birebir tavsiye ederim. Sonbaharda özellikle hoş bir manzara olur. Etraftan bir kaç fotoğraf çekmeyi de ihmâl etmedim.

Arkadaşlarla buluşma mekanımız Beşiktaş İskelesi’ydi. Buluştuk. Hasbihâl ettik. Muhabbet ettik. Eskileri yâd ettik. Türlü türlü konular konuştuk, güldük, eğlendik, kitaplar tavsiye ettik. 28 Şubatı filan da konuştuk. Güzel bir sohbet oldu. Ardından bir kitapçıya girip hediyeleşmeyi de ihmâl etmedik. Zaman ilerledi ve tekrar buluşma sözü vererek ayrıldık.

Yine aynı yolu takip ederek dönmeye karar verdim. Kabataş’ta sahilde bir bankta oturdum biraz. Üsküdar’ı ve Çengelköy’ü izledim. Arada bir Kız Kulesi çarptı gözüme. Kulaklığı da taktım kulağıma. Mercan Dede’den Huxi. Keyif budur. Boğazın karşısında ne dinlersen dinle farketmez.  Akşamüstü boğaz bir başka oluyor azizim.

Akşam namazını Sirkeci’de kıldıktan sonra trene bindim ve Dücane Cündioğlu’nun “Anlam’ın Tarihi” kitabına başladım. Peşinen söylemeliyim ki bu adam sağlam ve destekli yazıyor. Girizgâh filan bir içim su diyebiliriz.

Velhasılı kelâm; yolculuk bitti geldik yine mekâna. Yeni bir hafta yeni bir tempo. Hayırlı işler diler, saygılar ve sevgiler sunarım.

1 Mart 2010 Tarihli Not: Günün hatıra fotoğrafları. Bunu da kapaktan sayalım.

Ruhumu eritip de kalıpta dondurmuşlar;
Onu İstanbul diye toprağa kondurmuşlar.

İçimde tüten birşey; hava, renk, eda, iklim;
O benim, zaman, mekan aşıp geçmiş sevgilim.

Çiçeği altın yaldız, suyu telli pulludur;
Ay ve güneş ezelden iki İstanbulludur.

Denizle toprak, yalnız onda ermiş visale,
Ve kavuşmuş rüzgar onda, onda misale.

İstanbul benim canım;
Vatanım da vatanım…

İstanbul,
İstanbul…

Tarihin gözleri var, surlarda delik delik;
Servi, endamlı servi, ahirete perdelik…

Bulutta şaha kalkmış Fatih’ten kalma kır at;
Pırlantadan kubbeler, belki bir milyar kırat…

Şahadet parmağıdır göğe doğru minare;
Her nakışta o mana: Öleceğiz ne çare?..

Hayattan canlı ölüm, günahtan baskın rahmet;
Beyoğlu tepinirken ağlar Karacaahmet…

O manayı bul da bul!
İlle Istanbul’da bul!

İstanbul,
İstanbul…

Boğaz gümüş bir mangal, kaynatır serinliği;
Çamlıca’da, yerdedir göklerin derinliği.

Oynak sular yalının alt katına misafir;
Yeni dünyadan mahzun, resimde eski sefir.

Her akşam camlarında yangın çıkan Üsküdar,
Perili ahşap konak, koca bir şehir kadar…

Bir ses, bilemem tanbur gibi mi, ud gibi mi?
Cumbalı odalarda inletir “Katibim” i…

Kadını keskin bıçak,
Taze kan gibi sıcak.

İstanbul,
İstanbul…

Yedi tepe üstünde zaman bir gergef işler!
Yedi renk, yedi sesten sayısız belirişler…

Eyüp öksüz, Kadıköy süslü, Moda kurumlu,
Adada rüzgar, uçan eteklerden sorumlu.

Her şafak Hisarlarda oklar çıkar yayından
Hala çığlıklar gelir Topkapı sarayından.

Ana gibi yar olmaz, İstanbul gibi diyar;
Güleni şöyle dursun, ağlayanı bahtiyar…

Gecesi sünbül kokan
Türkçesi bülbül kokan,

İstanbul,
İstanbul.

Necip Fazıl