hatta evim de olmayabilir. günün birinde teşebbüs edip de bir ev kiralasam maaşımın 4te 3ü kiraya gidecek ve ben cebimde kalan bir kaç yüz lirayı cebime koyup sevineceğim. belki o zaman çok sevdiğim istanbul aslında beni sevmemiş olacak veya beni kandırmış olacak. zemin kat kiralarsam istanbul’u yine sevebilirim belki de.

iki tane pantolonum da olmasın. yaz günleri kadife giymek mantıklı aslında. hem havaların ne olacağı belli olmaz belki. genç yaşta romatizma olmak istemem herhalde.

yüzük takmayı çok sevdiğim halde elimdeki yüzükleri satıp daha güzelini alırım yine belki. almadan önce de dükkanın önünden çaktırmadan bir kaç kere geçmeden olmaz.

doktorun güneşe çıkarken tavsiye ettiği güneş gözlüğünü bir arkadaşım hediye eder belki. camı filan oynarsa sıkıntı yok. ailenizin dostu japon yapıştırıcısı var. kenarına dökerim ki zımba gibi olsun. kımıldamasın.

bunlar neyse de dışarı çıkarken sürekli sorarım kendime acaba bugün mü? karşıdan karşıya geçerken belki şu beyaz toyota corolla çarpar? hı? ya da yüzme bilmediğimden dolayı vapurdan düşmüş olurum. yardım edin adam boğuluyor bağırışlarını duyarım yaşlı bir teyzenin, sonra kulağıma su kaçar gözüm de kararır. a a bi de bakmışım yüzeyden uzaklaşmışım. kalbimin çarpması krizden miydi acaba diye de sorsam makul aslında ambulans içinde e5 karayolunda ilerlerken. trafik sıkışır. kornalar filan. sonra bir ses. dııııııııt. görevli konuşur. hastayı kaybettik. haberlere çıkabilirim belki de. bunu bir düşünmeli.

ya o değil de bu sitelerin şifreleri ne olacak? tamam arif abi şifreleri kırar ama vasiyetnamenin yanına bir de şifre zarfı mı hazırlasam? belki de hazırlamalıyım evet. ya da buraya bir not bıraksın arif abi. başlığı şu olsun: “Allah rahmet etsin yavrum” yazının içeriği dua olsun. yoruma da kapatsın. mail şifrelerimi de ona devredeyim bari. bir iki siteyi de isterse fatih abiye veririm. ya da adaletli dağıtımı arif abi yapsın. evet ona bırakıyorum. o yapsın.

açılamayacak olan kitapçıyı, alınamayacak arabayı ve evi de bırakalım öyle kalsın.

akbili arif abi kullansın. sabah namazına eyüp sultan’a giderken kullanır belki.

kitapları yaksak mı? yok olmaz. onları gülşah okulundaki kütüphaneye alsın.

dolaptaki film dvdlerini de özgür alsın.

oyuncak arabaları da hmm aklıma gelmedi şimdi kim alırsa alsın. ya da dur yok tamam kim alırsa alsın.

üf neyse sıkıldım. ölesim geldi.

bir yıl sonrasına not: ölümünün birinci yılında sevgili kardeşimiz bekir’i rahmetle anıyoruz.

iki yıl sonrasına not: anladınız onu.

üç yıl sonrasına not: bir hatim mi yapsak?

dört yıl sonrasına not: ulan bir bekir vardı dengesiz, öküzün biriydi afedersin.

beş yıl sonrasına not: bekir kimdi lan?

önce şu parçanın play tuşuna bir bas sevgili yoldaş! http://fizy.com/#s/1mjlli

cem karaca’nın o güzel sesiyle seslendirdiği 1 mayıs marşıdır bu.

bu da edip akbayram versiyonudur: http://fizy.com/#s/1aheuf bu parçayı dinleyip de gaza gelmeyen adam tanımıyorum!

sözleri bana söz bırakmayacak kadardır.

günlerin bugün getirdiği,

baskı zulüm ve kandır

ancak bu böyle gitmez,

sömürü devam etmez

yepyeni bir hayat gelir,

bizde ve her yerde

1 mayıs, 1 mayıs işçinin,

emekçinin bayramı

devrimin şanlı yolunda ilerleyen halkların bayramı

yepyeni bir güneş doğar,

dağların doruklarından

mutlu bir hayat filizlenir,

kavganın ufuklarından

yurdumun mutlu günleri,

mutlak gelen gündedir

1 mayıs, 1 mayıs işçinin emekçinin bayramı

devrimin şanlı yolunda ilerleyen halkların bayramı

ulusların gürleyen sesi,

yeri göğü sarsıyor

halkların nasırlı yumruğu,

balyoz gibi patlıyor

devrimin şanlı dalgası,

dünyamızı kaplıyor

gün gelir, gün gelir zorbalar kalmaz gider

devrimin şanlı yolunda kül gibi savrulur gider;

beni öyle anarşik bir kişi olarak algılama sevgili okur. yani tamam ara sıra bir takım olaylar yaşamadım değil. fakat 1 mayıs’ı anarşizme taşıyan kişilere de karşı olduğumu bilmeni isterim.

emek varsa ortada, gerçek emekçi varsa, kendimi halktan biliyorsam o zaman 1 mayıs da benim bayramım.

oha lan bu nasıl müslüman deme sevgili yoldaş. müslüman emeğin yanındadır.

ne demiştik: “ırkçılığa, yoksulluğa, savaşa karşı 1 mayıs!”

arkadaşlara selam ederiz. varolsun yoldaşlar.

bonus: grup yorum

Vaktin ne kadar değerli olduğunu bugün bir kez daha anladım. Sınırlı vakitlere bir şeyler sıkıştırmaya çalışırken.

Vefanın altın değerinde olduğunu dün bir kez daha anladım. Dostumla dertleşirken.

Sağlığın nimet olduğunu bugün bir kez daha anladım. Etrafımda hastalanmış dostlar dolaşırken.

Kitabın samimiyetini bugün bir kez daha anladım. İskender Pala’nın Âyine’sini okurken.

Geçmişin unutulamayacağını bugün bir kez daha anladım. Eskileri hatırlarken.

Kalpleri kırmanın ne kadar iğrenç olduğunu bugün bir kez daha anladım. Çok sevdiğim birinin kalbini kırarken.

Kırılan kalplerden helallik istemenin ne kadar huzurlu olduğunu bugün bir kez daha anladım. Helallik isterken.

Anne kokusunun ne kadar güzel olduğunu dün bir kez daha anladım. Annemin fotoğrafına bakarken.

Babamın ne kadar fedakâr olduğunu dün bir kez daha anladım. Aynı fotoğrafta babamın saçlarının beyazlarına bakarken.

Ailemin beni çok sevdiğini dün bir kez daha anladım. Hâlimi hatırımı sorarlarken.

Dostlarımın ne kadar kıymetli olduğunu bugün ve Cuma günü bir kez daha anladım. Muhabbet ederken.

İstanbul’un bir sengine yek pare acem mülkü feda edilebileceğini bugün bir kez daha anladım. Yağan yağmuru izlerken.

… Sır, aslında zamanın hafızamıza oynadığı oyunda yatıyor. Biz geçmişte yaşanmış olayları kaçınılmaz bir şekilde bugünün algı kadrosu içinde anlamaya çalışırız. Oysa kafamıza göre sahaya çıkarttığımız “onbir” ile tarihteki maç kadrosunun ilgisi yoktur. Geçmiş hakkındaki bilgimizin tarih sahasında tel tel dökülmesi bundandır. (Mustafa Armağan)

Mühim olan farketmek. Yorumlamadan önce tarihi yanlış anladığımız zaman, bugünü anlayamayız. “Tarih işte tekerrür eder” der dururuz.