işler karışıktı. doğal olarak daha önce hiç görmediğim anneannemi sormaya başladım. ama anneannemi ne zaman sorsam annemin gözü buğulanırdı. sonra bir damla. o damla geldiğinde soru sormayı bırakırdım. fotoğrafa bakmaya devam ederdim. anneme çok benziyordu çünkü. kenarları tırtıklı, siyah beyaz bir fotoğraf. babama sorardım ara ara. o biraz anlatırdı bana ama sinirlenirdi de. dedeme sinirlenirdi. o sebep oldu demeyi de ihmal etmezdi. hala da öyle düşünüyor o ayrı. ablamın isim sahibinin anneannem olduğunu öğrenince annemi daha da çok sevmeye başlamıştım. fotoğraftaki anneme benziyordu ve ismi ablama verilmişti.

annemin hatırladığı kadarıyla fotoğraf 1981 yılına ait. hala bende saklıdır. vefat etmeden bir yıl önce çekilmiş. annem evlendikten bir yıl sonra vefat etmiş. 33 yaşında vefat etmiş ve ardında 6 çocuk bırakarak. genç olmasını ve altı çocuk dünyaya getirmesini bir kenara bırakalım şimdilik. vefat etmeden önce şiddetli bir hastalık ortaya çıkmış. ve aniden. ve hatırladığım kadarıyla zatürre. dedem düzelir diye hastaneye götürmemiş. ve köyde sadece onda vasıta olduğu halde. dedem o zamanlar nakliyat işiyle uğraşıyormuş ve dodge marka kırmızı bir kamyonu varmış. bu kamyonu hayal meyal hatırlıyorum. hastaneye götürmediğini babamdan öğrendiğimde dedemden soğumaya başlamıştım. bayramlarda annem, dedemin yanına ne zaman otursa anneannem aklıma gelir. ve köye gittiğimde, mezarına uğrar, başındaki ağacın dibine oturur, taşına dokunurum. ve derim. anneanne torunun geldi. isminin yazılı olduğu taşa uzun uzun bakmıştım bir ara. annemi de yanımda götürmüştüm. ve gözünden dökülen yaşları gördükçe içim parçalanmıştı. hala da öyle. takdir Allah’ın amenna. fakat 33 yaşında genç bir kadın diyorum her aklıma geldiğinde. 33 yaşında.

küçükken köye her gittiğimizde babam beni yanına alır, yaşlı bir teyzenin evine giderdik. dedemin yanına uğradıktan sonra bu ziyaret gerçekleşirdi. adını öğrenmiştik. safiye teyzemizdi bizim. annemin öz teyzesi. ilk gördüğümde anneannemin kardeşi olduğunu bilmiyordum ama beni ve babamı çok severdi. bizim oraların tabiriyle dibine yakma pilavını çok güzel yapardı. babamın yufka ekmeğiyle o yemeği yediği hala gözümün önünden gitmez. safiye teyzeyi en son benim de köyde olduğum bir zamanda evinin kapısından, bir battaniye içinde, 5-6 kişinin bataniye kenarlarından tutarak taşıdıkları sırada görmüştüm. kulağıma dayım fısıldamıştı. felç oldu. sonra vefat etti.

ben babamın babasını ve annesini hiç görmedim. annemin annesini görmedim. ama tam bir osmanlı evladı olan annemin dedesini gördüm. çevre köylerde adıyla ün yapmış bir insandı. hüseyin çavuş. yine bayramlarda torunlara tahtadan kılıç yapardı. bana ebu bekir derdi. başımı sıvazlamadan olmazdı. pek bir mazim yoktu dedemizle ama hikayelerini çok dinlemiştim.

bugün anneannem aklıma geldi. nedenini bilmiyorum. her aklıma geldiğinde benden bir fatiha istiyor diye hissederim. ve bugün onlarca fatiha bağışladım, yüzünü hiç görmediğim ama fotoğrafını sakladığım zeliha anneannemin.

hayatlarını kaybetmiş ehl-i iman’ın ruhları şad olsun!

hayatını kaybetmiş bir yakınımız belki de bizden tam da şimdi bir fatiha bekliyordur. kim bilir!

hazır mıyız o vakit?

başta Efendimiz’in (sav) mübarek ruh-u âlileri ve tüm ehl-i imanın ruhları için El-Fatiha!

Çöl gecelerinden yanık, Türküler yapan kızlar, Sancağını saçlarıyla dokusun;

Bilâl-i Habeşî sustuysa Ezânlarını Dâvûd okusun!

Konsun –yine- pervazlara güvercinler

“Hû hû”lara karışsın âminler…

Mübarek akşamdır;

Gelin ey Fâtihalar Yâsinler!

Velâdet-i Nebevî Gecesi mübarek olsun.