Bu hikâye dahi besmele ile başlar. Bab’Aziz. Tunuslu Nacer Khemir’in yönetmenliğinde 2005 yılında çekilmiş film. Bir sufînin hikâyesi. Daha doğrusu sufîliğin tarihçesi denilebilir. Filmin kritiğini yapmaya gerek yok. İzlemek ve hissetmek gerek. Söz Bab’Aziz’in: Dünyadaki ruhlar kadar… Allah’a giden yol vardır. İnancı olan kişi… asla kaybolmaz. Görsen sanki sudaki yansıması ile temaşa halinde sanırsın. Belki kendi görüntüsü değildir. Sadece âşık olmayanlar kendi yansımalarını görürler. Nefesini yürümek için sakla, ihtiyacın olacak. Bu büyük dünyada herkesin tamamlaması gereken bir görevi vardır. Bunu[...]
Eğer bütün ciddi şairler, besteciler, ressamlar ve heykeltıraşlar, yasa zoruyla etkinliklerinden alıkonulsaydı, toplumun çok dar bir kesimi bunun farkına varacak ve daha da küçük bir kesimi ise bundan rahatsızlık duyacaktı. Eğer aynı şey filmlerin başına gelseydi, toplumsal sonuçları korkunç olurdu. Erwin Panofsky. Film Eleştirisi El Kitabı (s.12)
