anlamıyor musun beyim, bu çocuklar birbirini seviyor. ama ben boşuna konuşuyorum. sevgiyi tanımayan adama sevgiyi anlatmaya çalışıyorum.

sen büyük patron, milyarder, para babası, fabrikalar sahibi saim bey. sen mi büyüksün? hayır ben büyüğüm, ben, yaşar usta. sen benim yanımda bir hiçsin, anlıyor musun, bir hiç. gözümde pul kadar bile değerin yok.

ama şunu iyi bil, ne oğluma ne de gelinime hiç birşey yapamayacaksın. yıkamayacaksın, dağıtamayacaksın, mağlup edemeyeceksin bizi. çünkü biz birbirimize parayla pulla değil, sevgiyle bağlıyız. bizler birbirimizi seviyoruz. biz bir aileyiz. biz güzel bir aileyiz. bunu yıkmaya senin gücün yeter mi sanıyorsun?

dokunma artık aileme. dokunma çocuklarıma. dokunma oğluma. dokunma gelinime!

eğer onların kılına zarar gelirse ben, ömründe bir karıncayı bile incitmemiş olan ben, yaşar usta, hiç düşünmeden çeker vururum seni. anlıyor musun. vururum ve dönüp arkama bakmam bile!

~ Yaşar Usta’nın Balans Ayarı ~

~ Bizim Aile / 1975 ~

fakat bazen oluyor ki bazı fragmanlara kayıtsız kalamıyorum. izliyorum.

şu sıralar fragmanların aslında bir yanıltma aracı olduklarını düşünmeye başladım. bir nevi suret. yani asıl değil. asıllar gerçek yüzler ise fragman nedir o zaman? suret mi?

insanın aslı nedir? ruh. vücudu fragmana benzetmemde bir beis var mı peki? gayet tabi vücud surettir de.

fragman bir yanıltma aracıysa ve fragmanı surete benzettiysem, suret aslından daha tehlikeliyse, görünüş aldatır mı o zaman? suret aslını yansıtmıyorsa aldatır.

ruhları vücudlarına aksetmiş insanar vardır. iyi ya da kötü. bunlar bellidir. peki aksetmemiş, ne olduğunu bilmediğim insana karşı davranışım nasıl olacak? işte burada bir çıkmaz var.

ve suretin aslını her daim yanstmadığı bir durum söz konusu.

fragmanların ne tür suretler olduğunu bilme ihtimalimiz olduğuna göre aslımızın suretini aslına çevirmek hz. mevlana’nın “olduğun gibi görün” nasihatine uymaya çalışmaktır o zaman.

bu vesile ile filmleri olduğu gibi göstermeyen fragmanlara teşekkür ederim. bana bir pencere açtılar.

ve asıllarını olduğu gibi göstermeyen suretlere söyleyecek bir sözüm olsaydı şimdi burada olmazdım.

bir kaç gün öncesinden güzel bir pazar olacağını ümit ettim. ve planlarımı ona göre yaptım. birisi sinema ile alakalı, ikincisi kitap ile alakalı çıkan, iki derginin yöneticileri ile biraraya gelme fırsatım oldu. içinde bulunmaktan zevk aldığım iki sektör zira. karşılaştığım iki zıt kutup arasındaki tespitlerimdir yazacaklarım. aslında iki farklı insan türünde gördüğüm tespitler. mütevazi insan nasıl olur? kibirli insan nasıl olur? bu iki türü de aynı günde gösterdiği için Rabbim’e hamdolsun.

öğleden sonra üsküdar’da yayın hayatına yeni başlamış bir derginin toplantısına katıldım. takipçilerinin bir araya geldiği bir ortam olarak da nitelendirilebilir. derginin ismi “Film Arası”. çok sevdiğim, abim olarak gördüğüm ve aynı zamanda kendisi yazar olan Suat Köçer de derginin sahibi ve editörü. uzun zamandan beri göremediğim için de bu toplantı benim için büyük fırsat oldu. yeni dergisi için kendisini tebrik etmenin yanında onunla görüşmek benim için güzel bir hatıra oldu. eski sayılarını da koltuğumun altına sıkıştırması beni çok sevindirdi.

burada herhangi bir sıkıntı yok. asıl sıkıntı şimdi başlıyor.

Suat abinin yanından ayrıldım. vapura bindim ve içeriye oturdum. köşede ebat olarak küçük bir kitap okuyan amcanın karşısına otururken ne okuduğunu farkettim. Kur’ân-ı Kerim okuyordu. ben oturmadan önce baktı, o bakınca hemen “Allah kabul etsin amca!” dedim. “sağol yavrum!” dedi ve mütevazi bir şekilde okumasına devam etti. okuyuş tarzı beni çok memnun etti. İlahi mesajı yüzünde hissedebiliyordum. anne karnındaki bebek misali iki büklüm vaziyette, kollarını birleştirmiş, huşu içinde okumasına devam etti. dua ettim, “Rabbim bana da nasip et!”

bundan sonra isim vermeyeceğim. genel manada kitabın konuşulduğu bir ortama girdim daha sonra. birikimli insanlar oldukları yüzlerinden anlaşılıyordu. içlerinden birisi hariç bundan sonra söyleyeceklerim ortamda bulunan diğer şahıslaradır. konuşmanın bir yerinde benden bir şeyler söylemem istendi. ben küçük bir açıklama yapacakken içlerinden birisi araya girdi ve “sonuçta web tasarımcı! ne söyleyecek?” manasında bir şeyler dedi. benim ne bilip ne bilmediğim önemli değil. dananın kuyruğu mudur bilinmez ama bir kuyruk koptu bu noktada. söylemedim. çünkü eksik kalsındı. gereksizdi konuşmam ve konuşmadım. tam o andan aklıma şu ayet-i kerime geldi:

(Kendilerine) Tevrât yükletilip de sonra onu taşımayan (içindeki hükümlerle amel etmeyen) kimselerin misâli, (sırtında) kitablar taşıyan eşeğin misâli gibidir! Allah’ın âyetlerini yalanlayan kavmin misâli, ne kötüdür! Hâlbuki Allah, o zâlimler topluluğunu (küfürlerindeki ısrarları yüzünden) hidâyete erdirmez. (Cum’a Suresi / 5)

karşındaki kim olursa olsun, karşındaki hangi kesimden olursa olsun, karşındaki ne biliyorsa bilsin eğer üslubun kalp kıracak bir düzeydeyse allame-i cihan olsan benim gözümde sıfırsın arkadaşım! istediğin kadar kitap oku, istediğin kadar eleştiri yap, istediğin kadar tahlil yap, istediğin kadar süslü kelimelerle konuş için koftur. yapman gereken tek şey insan olduğunun farkına varmaktır. kendine bakmandır. benim bildiğim büyük insanlar ilimleriyle zerre kadar övünmezler, kibirlenmezler. büyük insan olmak istiyorsan övünmeyeceksin, büyüklenmeyeceksin. sırtında kitap taşıyan eşeğin misâli olmak çok kolaydır. hele de bu devirde.

karşına iki insan profili koydum ey okur! tartıp, düşünmek, fikretmek sana kalmış. birisi kitap okurken iki büklüm okuyor ve hissediyor ne okuduğunu. diğeri ise adeta bilgisiyle övünüyor.

son sözüm yüksek lisans ve doktora yapan insanlaradır. herkes için geçerli ama özellikle bunlara söylemek istiyorum. bu eğitimleri alıyoruz diye bir taraflarınız kalkmasın. (yakın dostlarımı tenzih ediyorum) üst perdeden insanları incelemek, eleştirmek sizin haddiniz değil. bırakın sizi kimsenin haddi değil. Allah bilir ki bir kazaya bakar hoca! hafıza silindi mi cascavlak ortada kalırsın. yüksek lisansı da doktorası da kurtaramaz seni. öbür tarafta takvalarla başbaşa kalırız o kadar.

]]> http://www.bekirarslan.info/sirtinda-kitablar-tasiyan-esegin-misali/feed 2 http://www.bekirarslan.info/magdurum-da-magdurum http://www.bekirarslan.info/magdurum-da-magdurum#comments Fri, 11 Feb 2011 19:27:35 +0000 bekir http://www.bekirarslan.info/?p=2224 hayatınızda ilk defa başınıza gelen bir olaydan çok etkilenirsiniz. üzerinizde bıraktığı etkilerden olsa gerektir. aslında hatıra filan da anlatmak istemiyorum. daha ne kadar bu şekilde davranacağımı ve düşüneceğimi de bilmiyorum.

hayatımı sinema filmi şeridi olarak düşündüm çoğu zaman. montaj yapılırcasına bir yerinden kesildi, başka bir filmden gelen şerit kesilen yere bantlandı. bundan ibaretti. ama sadece bundan ibaret de değildi.

düşünme fırsatım oldu çoğu zaman. hatalarımı, yapmamam gerekenleri, kaçırdığım fırsatları…vs çokça düşündüm. kendime göre kararlar da aldım. bundan sonra ne yapabileceğime ilişkin planlar kurdum………. dııızzzzttt…

sivil hayat: loading – %80…..

ya onu boşver ciğerim diyor içimdeki çocuk. istediğin zaman istediğin şeyi yapabilme özgürlüğünün (kısıtlı da olsa) tadını çıkar.

mısır’da devrim oldu, dengeler değişti, ortalık karıştı, kazanan halk oldu be ağa!

yeni yeni filmler çıktı… mahsun abi yapmış yine yapacağını..

güzel güzel kitaplar rafları şenlendirmiş.. nazan abla, iskender abi ve daha niceleri…

laf aramızda bu yazının gidişatından ben de bir şey anlamadım.

alışmaya çalışıyorum mazur gör sevgili okur!

mağdurum da mağdurum,

mağdurum da mağdurum,

mağdurum da mağdurum,

…

Daha doğrusu sufîliğin tarihçesi denilebilir.

Filmin kritiğini yapmaya gerek yok. İzlemek ve hissetmek gerek. Söz Bab’Aziz’in:

Dünyadaki ruhlar kadar… Allah’a giden yol vardır.

İnancı olan kişi… asla kaybolmaz.

Görsen sanki sudaki yansıması ile temaşa halinde sanırsın. Belki kendi görüntüsü değildir. Sadece âşık olmayanlar kendi yansımalarını görürler.

Nefesini yürümek için sakla, ihtiyacın olacak.

Bu büyük dünyada herkesin tamamlaması gereken bir görevi vardır. Bunu unutmadığın sürece, diğerleri çok da önemli değildir. Ama eğer bundan başka her şeyi hatırlıyorsan, hiçbir şey bilmiyorsun demek gibi bir şeydir.

Bu dünyadaki insanlar mum ateşi önündeki üç kelebek gibidir. İlki ateşe yaklaşmış ve demiş ki:

- Ben aşkı biliyorum.

İkincisi ateşe yavaşça kanadıyla dokunmuş ve demiş ki:

- Aşkın ateşinin nasıl yaktığını bilirim.

Üçüncü kendini ateşin ortasına atarak yanarak kül olmuş. Gerçek aşkı sadece o bilir.

Anne karnında karanlıktaki bebeğe denseydi ki:

“Dışarıda aydınlık bir dünya var, yüksek dağlarla dolu, büyük denizleri olan, dalgalanan düzlükleri olan, çiçekleri açmış güzel bahçeleri olan, dereleri olan, yıldızlarla dolu bir gökyüzü ve alevli güneşi olan… Ve sen, bu mucizelerle yüzleşmek yerine, karanlıkla çevrilmiş oturuyorsun… “

Doğmamış çocuk, bu mucizeler hakkında hiçbir şey bilmediği için, hiçbirine inanmayacaktır. Tıpkı ölümü karşılarken bizim gibi. İşte bu yüzden korkarız.

Ölüm nasıl olur da başlangıcı olmayan bir şeyin sonu olur?

Eğer bütün ciddi şairler, besteciler, ressamlar ve heykeltıraşlar, yasa zoruyla etkinliklerinden alıkonulsaydı, toplumun çok dar bir kesimi bunun farkına varacak ve daha da küçük bir kesimi ise bundan rahatsızlık duyacaktı.

Eğer aynı şey filmlerin başına gelseydi, toplumsal sonuçları korkunç olurdu.

Erwin Panofsky. Film Eleştirisi El Kitabı (s.12)