Allah bana kâfi değil mi ki? Ben, gıybet etmekten vazgeçmek için Allah’ın bir kulunun yanımda olmasını bekliyorum. Oysa, kulu yanımda olmasa da, Rabbi benim yanımda. Kulu duymasa da, Allah beni duymaya yeter. Kulu bilmese de Allah ne söylediğimi, ne sakladığımı, neye niyetlendiğimi bilmeye yeter. Çekinmek için Allah bana yetmiyor mu yoksa? Kulu ortada yokken de, [...]
Bir insan duyar diye çekindiğin sözü, o insan yokken, işitmezken söyleyebiliyorsan, sözünün estetiğini Allah’a göre değil, kullara göre ayarlıyorsun demektir. Gıybet, sözün ahsenini ihlâldir, gıybet sözün güzelliğini bozmadır. Gıybet, Allah işitmiyormuş gibi konuşmaktır. Söz Yangını. Senai Demirci.
Asrımızın hastalıklarından hatta en büyüklerinden diyebileceğimiz “Gıybet” hakkında bir kitap. Daha çok kendimizi farketme ve diğer insanlara karşı haklarımızı irdelemeye çalışmış Senai Demirci. Hoş, tatlı ve akıcı bir üslub her kitabında olduğu gibi bu kitabında da mevcut. Kapağında kitabın neden bahsettiğini anlatan kısacık bir cümle hemen dikkat çekiyor: “gıybetin y/aktığı dudaklardan k/özlü sözler”.
Gıybet ettiğimde haklı da olabilirim. Bana yapılan hareketi hak etmemişimdir. Ayrıca yapılan yanlıştır da. Haklı olduğum halde, yapılan açıkça yanlış olduğu halde bile, gıybet etmekle haksızlık etmiş oluyorum. Demek ki gıybet, hak etmediğim bir şey… Her yaptığımda haklı olmalıyım, ama her hak bildiğimi yapmam hak değil. Söz Yangını. Senai Demirci.
