bekir'in günlüğü » günlük

geç esas duruşa! geç esas duruşa!

bekir — Sun, 13 Feb 2011 17:56:07 +0000

ben askerdeyken bir gün (dikkat sevgili okur! yazar burada hatıra anlatacak galiba) arkadaşlarla bi’ yerde oturuyoruz. daha ilk günler filan yani. (askerlik hatırası anlatanı da hiç sevmem). bir taraftan ortama ayak uydurmaya çalışıyoruz (uygun adım tabi, rap rap rap..) bir taraftan da arkadaşlarla muhabbet oluşturmaya çalışıyoruz ki acımız hafiflesin. ortak yönler filan derken çoğuyla muhabbeti koyulaştırdık tabi. malum yeşiller içinde olunca, yeşil haricinde her şey yasak! birinde komutan “pembe don bile yasak ulan!” bile dedi. tabi üstüne alınan almadı o ayrı konu.

anlatacağım şey yasaklara mı gitsin yoksa hatıra mı anlatayım ona karar veremedim bak şimdi! (hatıra anlatma da ne anlatırsan anlat!). olayların komik yerlerini başka bi’ yazıya havale edeyim bari de yasaklar konusuna girelim yavaştan. neyse efendim, zaman geçtikçe bir şeyi farkettim. her iki hayatı da karşılaştırmaya başladım. (bak seeen! karşılaştırma da yaparmış artiz). sivil hayat tamamen olumlu cümleler üzerine kurulu. askeri hayat ise tam tersi olumsuz cümleler üzerinde cereyan etmekte.

“dokuzdan sonra kimse ayakta kalMAsın” , “ictimaya kimse geç kalMAsın” , “çimenlere basMA” , “komutan selam vermeden geçME” , “esas duruşunu bozMA” (hele bi’ astsubay geç esas duruşa , geç esas duruşa diye söylenir dururdu) , falan filan yani uzar gider. kısa cümleler kurarak kendi çaplarında (çapları kalmadı o ayrı konu!) disipline(!) etmeye çalışırlardı insanları.

gözünü sevdiğimin sivil hayatı böyle mi? yakınından bile geçmez ey okur! kışladan çıkınca markete gidip gazete alayım dedim. aldım gazeteyi (taraf gazetesi!) çıkarken kasadaki ablam hafiften gülümseyerek “iyi günler beyefendi!” demesin mi! olay budur dedim ya. hayat bu. harika bir cümle. ne güzel bir iletişim denemesidir oysa iyilikler dilemek.

halbuki kışla içerisinde böyle iletişim nerdeee? adamlar ana bacı küfür ediyorlar, yine de yan yana yatakta yatıyorlar. cem yılmaz’ın tabiriyle tesisat çalışmadığı için (çok özür!) çeneye vuruyor, birisi höyt dediği zaman el ele koğuşa! hani nerede atıyodunuz biraz önce? atar tabi!…

son olarak halen askerliğini yapmakta olan soyadı “karayazıcı” olan kardeşime sıradaki cümleyi armağan ediyorum:

- cavuus noldu? cavuuuuuss (ç ve ş harifini söyleyemeyen bi’ elemandan alıntı)

hadi selametle…

not: dua edin de bu hatıra anlatma işi fazla uzamasın :)

Tez muhasebe edile!

bekir — Mon, 28 Sep 2009 19:01:46 +0000

Uzun zamandır haftalık yaptıklarımı liste halinde yazmıyordum. Bugün aklıma geldi kendimi muhasebeye çekeyim dedim. Tez başlayalım o halde.

#Kitap: Bayram tatilini fırsat bilip “Gülün Fethi 1453″‘i bitirdim. Enfes bir kitap. Şu an elimde iki kitap var. Biri “Film Eleştirisi El Kitabı” diğeri “Makâlât”. Makalat uzunca biraz ama bitirmeye gayret etmem gerek. Okuma listemde daha çok kitap var. Daha seri bir şekilde ilerlemem gerek. Şevke kuvvet.

#Müzik: Mercan Dede nazarımda iyi bir yer edindi. Önceden pek dinlemezdim ama batı ve doğu sentezi müzikleri gayet hoş. Hem hareketli hem sakin.

#İş: Malum yoğunluk artmaya başladı. Bayramdan sonra yük biraz daha arttı ama olsun memnunuz şükür.

#Film: 2008 yapımı “Umut” filmini izledim. Dram olmasına rağmen hoşuma gitti. Çekimleri ve senaryo gerçekten hoştu.

#Dizi: Lost’u bekliyoruz ama marttaymış 6.sezon. Yücel Çakmaklı’nın “IV.Murad” dizisi elime geçti. Onu izliyorum bu aralar. İnsanın tüyleri diken diken oluyor.

#Gezi: Gezmek için gitmedim aslında dün Kadırga’ya. Kısa film çekimimiz için mekan keşfi yaptık.

#Buluşma: Memleketten dostlarla buluşmak için 2 hafta önceden sözleştik. Nasib olursa eski günleri yad edip, yeni günlerde muhabbeti artırmaya niyetlendik.

#Fotoğraf: Topkapı Sarayı’na gidip 4-5 saat çıkmayıp her tarafın fotoğrafını çekmek istiyorum bu aralar. İlber Ortaylı’nın “Osmanlı Sarayında Hayat” adlı rehber kitabını da yanıma alırsam değmeyin keyfime.

#İstanbul: Her mevsimi güzel gözünü sevdiğimin. Soğuk da olsa sıcak da olsa bir başka.

#Köfte: Annemin içli köfte ve kadayıfına diyecek yok.

Ulu Çınarın Gölgesinde

bekir — Mon, 25 May 2009 15:16:09 +0000

Bu kitap, kendinden önceki Türk devletlerinin tecrübelerini İslam’ın muhteşem mirası ile mezcederek dünya tarihinin en özgün devletlerinden birini kuran Osmanlı çınar medeniyetinin öyküsüdür.Bu kitap, Asr-ı Saadet ruhuyla tarih sahnesine çıkan Osmanlı ulu çınarının, altı asır boyunca hâkim olduğu coğrafyalarda estirdiği adalet, huzur ve barış meltemlerinin hikâyesidir.Bu kitap, Büyük Asya’dan Küçük Asya’ya atlarıyla başlattıkları yolculuğu, yürekleriyle devam ettiren gazi dervişlerin; fetihten, medeniyete; Yavuz’luktan, Yunus’luğa uzanışının görkemli serüvenidir.

Lisede yine İbrahim Refik imzalı “Tarih Şuuruna Doğru” serisini okumuştum. Bana tarihi sevdiren adam diyebileceğim ender kişilerden. Kitaplarında genellikle gün yüzüne pek çıkmamış konuları inceler. Bu kitabında ise yine aynı tarzı korummuş. Üslubu tatlı ve akıcı bir dil. Konu başlıkları arasındaki mesefa gayet kısa ve öz. Sıkmadan usandırmadan konuyu bir yerlere bağlamayı başarmış. Osmanlı’nın günlük hayatını merak edenler için çok hoş bir kitap. Benim için bu kitabın en güzel özelliklerinden biri de şuan ki toplum hayatımızı Osmanlı toplum hayatı ile karşılaştırması. Yazar bu tarz ile bizlere karşılaştırma yapma fırsatı sunmuş. Fiyatı ise gayet ucuz. Sadece 5 lira. Tarih tutkunlarının ve tarihten farklı birşeyler umanlar için tavsiye ederim.