Kitaplara insanî sıfatlar yakıştırmayı pek sevmem fakat bazı kitaplar bazı zamanlarda insanı çileden çıkartıyor. İlk başta bahsettiğim hâllere denk geldiyse vay o kitabın haline. Damgayı yemiştir. Ne zaman bitirilir bilinmez. Cepteki son parayı bir kitaba yatırmanın dayanılmaz hafifliği içinde alırım kitapları. Bitiremediğim bir kitap benim değildir henüz. Ticari bir alış-verişin alış kısmıdır henüz. Biterse kitap o zaman iş değişir.

Bazı kitaplar vardır, bir halk otobüsünde sıkışıklık arasında ayakta durabiliyorsanız okuyabilirsiniz. Ve ya banliyo treninin vagonlarında bazı zamanlarda dayanılmayacak seviyelere çıkan yağ kokusunu hissetmeyecek duruma gelirse burnunuz işte o zaman okursunuz kitabınızı. İşte o kitaplar zihnî olarak fazla efor sarfedilmeyen kitaplardır. Dikkatiniz dağılsa bir an toparlayabilirsiniz kolaylıkla. Bir kere okursunuz, ne güzel kitapmış dersiniz, çantanıza koyarsınız, evinize dönünce kitaplığınıza yerleştirirsiniz, bir daha kapağını bile açmazsınız.

Ama bir kitap vardır ki yanınızda illa ki kalem taşımanız gerekir ya da biraz kağıt parçası. Kalem cümlelerin altlarını çizmek için, kağıt sayfa aralarına iliştirmek için. Bir daha kapağını açtığınızda sizi altı çizilmiş cümleler, sayfa aralarına sıkış(tırıl)mış kağıtlar karşılarsa sizi işte o kitap hayatınızda yer edinmiş demektir.

İkinci şıktaki kitap, trende, otobüste ya da vapurda okunmaz demiyorum. Nerede okuyorsanız okuyun kafanız rahat olmalı.

Eminönü’nden vapurla karşıya geçerken martı seslerinin eşliğinde, deniz serinliğinin ferahlığında saatlerce okuyabilirsiniz ikinci şıkta geçen her hangi bir kitabı. Dediğim gibi kafanız rahat olmalı.