onu bunu bilmem de insanın değerli gördüğü şeyleri -ki bu şey kısmı değişik manalara gelebilir- düşünüp başını ağrıtmasının güzel olma ihtimaline inancım an itibariyle mümkün. bu girişti.

bunu bir mihenk taşı olarak kabul etmeye dair fikirler gelişme aşamasında. doğal olarak bu da gelişme.

sonuca karar vermek ya da verme hâline erişmek, durum itibariyle gelişme mertebesine bağlı. e diyelim ki hareket olsun.

zaten, madem ve hem nasıl “peş” arka demekse, “pîş” de ön demekmiş. peşimizden gelenlere göz ucuyla bir bakıp pîşimizin hayrı için mesai harcamak kalıyor ki bu hediyemiz.

diyebilmeli ki insan “peşimde kal ki pîşimiz beraber olsun!”

–

bonus:

Azam Ali, Vas / In the Garden Of Souls – Lila

“Yanımda olacağın zaman şimdikinden daha çok düşünmeyeceğim seni. Seni üzmek istemezdim ama yanımda bulunmanı -şimdilerde- dilemez oldum. İtiraf edeyim mi sana? Bilsem ki akşam geliyorsun.. Kaçardım.”

“Elde etmeye” kurgulanmış nefslerin anlaması zor bir aşk hâli değil mi bu? Hem canından çok seviyor, hem de yanında olmasını istemiyor. Zira kendisinin Jerome’un yanında olmasının, yani kendi suretinin, Tanrı ile Jerome’un arasına gireceğinden korktuğu için aşkı fedakârlığa yeğliyor.

Çünkü aşkın gerçekleşmesinin sadece ve sadece birlikte Tanrı’ya yaklaşmakta olabildiğine inanıyor Alissa.

Özgürlüğü de nefsinin dizginlerini serbest bırakmakta değil, ruhun Tanrı’ya yakınlaşmasında buluyor.

“Gerçek ve sürekli mutluluğu gerçekten dileyen kişi, cismani ve geçici mutluluğu hesaba katmaz; bu sonuncuyu yürekten hor görmeyen kişi tanrısal mutluluğu gerçekten sevmediğini gösterir… ve düşündüm: Yanında ötekinin hiç kaldığı bu tanrısal mutluluk için Jerome’u seçmiş olmamdan ötürü şükürler olsun sana Tanrım!”

- Enver Gülşen, Dar Kapıdan Geçmek (Andre Gide), Sinemanın Hakikati, s195.

Kitaplara insanî sıfatlar yakıştırmayı pek sevmem fakat bazı kitaplar bazı zamanlarda insanı çileden çıkartıyor. İlk başta bahsettiğim hâllere denk geldiyse vay o kitabın haline. Damgayı yemiştir. Ne zaman bitirilir bilinmez. Cepteki son parayı bir kitaba yatırmanın dayanılmaz hafifliği içinde alırım kitapları. Bitiremediğim bir kitap benim değildir henüz. Ticari bir alış-verişin alış kısmıdır henüz. Biterse kitap o zaman iş değişir.

Bazı kitaplar vardır, bir halk otobüsünde sıkışıklık arasında ayakta durabiliyorsanız okuyabilirsiniz. Ve ya banliyo treninin vagonlarında bazı zamanlarda dayanılmayacak seviyelere çıkan yağ kokusunu hissetmeyecek duruma gelirse burnunuz işte o zaman okursunuz kitabınızı. İşte o kitaplar zihnî olarak fazla efor sarfedilmeyen kitaplardır. Dikkatiniz dağılsa bir an toparlayabilirsiniz kolaylıkla. Bir kere okursunuz, ne güzel kitapmış dersiniz, çantanıza koyarsınız, evinize dönünce kitaplığınıza yerleştirirsiniz, bir daha kapağını bile açmazsınız.

Ama bir kitap vardır ki yanınızda illa ki kalem taşımanız gerekir ya da biraz kağıt parçası. Kalem cümlelerin altlarını çizmek için, kağıt sayfa aralarına iliştirmek için. Bir daha kapağını açtığınızda sizi altı çizilmiş cümleler, sayfa aralarına sıkış(tırıl)mış kağıtlar karşılarsa sizi işte o kitap hayatınızda yer edinmiş demektir.

İkinci şıktaki kitap, trende, otobüste ya da vapurda okunmaz demiyorum. Nerede okuyorsanız okuyun kafanız rahat olmalı.

Eminönü’nden vapurla karşıya geçerken martı seslerinin eşliğinde, deniz serinliğinin ferahlığında saatlerce okuyabilirsiniz ikinci şıkta geçen her hangi bir kitabı. Dediğim gibi kafanız rahat olmalı.