yıllar önce eski bir fotoğraf albümünde, eski bir fotoğraf görünce bu soruyu anneme sormuştum. anne bu sen misin? cevaplamıştı: o benim annem! sonra ben ona bir soru daha sordum. e bu senin annense köydeki kimin annesi? cevaplamıştı: babamın ikinci hanımı. ve o küçük yaşta akraba ilişkilerini çözümlemeye çalışan bir kişi vardı artık. işler karışıktı. doğal [...]
dün, gün benim için iki mesajla başladı. kardeşimin ve ali’nin tebrik mesajı. ardından arif abi’nin jesti. arif abi candır. bir kaç gün önceden planlanmış bir program yaptık. ekibin içinde teoman, fatih, özgür ve başrol oyuncumuz hakan vardı. hakan’ın istanbul’a gelmesini bahane ederek böyle bir program yapalım dedik. istedik ki güzel bir gün geçirelim. güzeldi. ilk [...]
(telefon çalar) – onbaşı bekir! – başçavuş remzi! – emredin komutanım? – bekir, olum bugün içtima saat 12′de tamam mı? mustafa’ya da söyle geç kalmak yok! – emredersiniz komutanım! (telefonu kapatır. yavaşça pencereye döner ve dışarı bakar.) – içtima 12′deymiş mustafa. – niye ki? – kolorducu gelecek ya! ondan işte. – ha yemekhaneye gelecekti doğru. [...]
askerden geldikten sonra askerliğin ne kadar ilginç bir engel olduğunu anladım. engeldi biliyorum ama bu iş bittikten sonra insan daha iyi anlıyor. vatan hizmetimi yaptım geldim, borcum kalmadı saçmalığına filan girmeyeceğim tabi. ha duymadığım bir şey değildi içerideyken. (içeride kelimesini kullanmayı seviyorum) tartışmalı bir konu olsa da vatan hizmetini sınırlı bir süreye sıkıştıran insanlar da [...]
tam bir üçlemedir. istanbul, kitap, sinema. çantanda okuyacak bir şeylerin varsa çıkarır okursun. “divanyolu/maurice cerasi” sinerji olsun dersen edebiyat kıraathanesine gider “güzel insan”larla beraber okursun, tanışırsın, anlatırsın. çıkıp oradan yukarıya doğru sahhaflara uğrar ilk fırsatta “peltek vaiz”i alırsın, çantana atarsın. ilk sayfasına not düşersin, yazarsın. 13Mart2011/istanbul. tenekeci’nin kitabının yanına “ben bilal” , “yüzümüz kızarmadan” , [...]
ben askerdeyken bir gün (dikkat sevgili okur! yazar burada hatıra anlatacak galiba) arkadaşlarla bi’ yerde oturuyoruz. daha ilk günler filan yani. (askerlik hatırası anlatanı da hiç sevmem). bir taraftan ortama ayak uydurmaya çalışıyoruz (uygun adım tabi, rap rap rap..) bir taraftan da arkadaşlarla muhabbet oluşturmaya çalışıyoruz ki acımız hafiflesin. ortak yönler filan derken çoğuyla muhabbeti [...]
