İbrahim Tenekeci

bazıları için bu cümle fazla ağır gelebilir. hatta ağır gelmeli de. hatta değil gelmeli. maçların veya futbolun ilginç bir cazibesi var. tüm ülkeyi kapsıyorsa bir maç hayat duruyor. sosyolojik bir açıklaması illa ki vardır fakat bunu kendi zihnimde çözümleyemiyorum. basit bir konu olduğu kadar zor da. vakit harcamak için o sihirli kutunun başına toplanıyoruz. toplandık. toplanacağız.

fetih naraları eşliğinde silahlar bile sıktık zamanında. iyi hatırlarım galatasaray uefa kupasını aldığında birinci kattaki komşumuz elindeki pompalı ile fırlamıştı dışarıya. şevklendirdiği, sevindirdiği kadar üzen de bir sektör aslında.

ibrahim tenekeci çok iyi bir noktayı yakalamış. futbol ve afrika.

teyzem bugün iftara davet etti beni. televizyon da biz sofradayken açıktı. istanbul için iftar vakti dedi spiker. ezan okundu. diyanet işleri başkan yardımcısı dua etti. spiker bir sonraki gün görüşmek üzere dedi. reklama girmeden günün haberi için merhaba sayın seyirciler dedi bir bayan. sonrasında ekledi: son üç ayda afrika’da 29.000 çocuk öldü. kaşıktaki pilava baktım. bakakaldım. nutkum tutuldu. dua ettim.

dedim: Allah’ım bizi affet. yetişemedik. yetişmemiz için bize güç ver.

sonra yardımlar aklıma geldi. dua ettim. inşallah sağ salim adrese ulaşır. sonra spiker ekledi: el-kaide bağlantılı örgüt şehre yardım girmesine müsaade etmiyor.

dedim: Allah’ım kahret! maşa olanları ve maşaları kullananları kahret! kaburga kemikleri gözüken o çocuklarla beraber ahirette iki elimiz yakanızda!

tenekeci güzel söylemiş. bir gol kadar üzülseydik o güzel çocuklara belki yetişirdik!

aşırı öneme sahip not:

5 TL düşünün. neler yapılabilir? balık ekmek alınır. fiyatını bilmiyorum ama sigara da alınır. simit sarayından bir simit-çay yapılabilir. en az 5 şise su alınır. gidiş geliş iett otobüslerine binilir. ne idiğü belirsiz gereksiz bir kitap da alınabilir. faturasıza lira da yüklenir. liste uzar. yapılabilecekler çok. fakat en az bunlar kadar kolay bir şey de yapılır ki o da yardım için mesaj göndermek. ve sonunda inşallah ulaşır deyip dua etmek.

# diyanet vakfı ile göndermek için AFRIKA yazıp 5601‘e gönderin.

# ihh ile göndermek için AFRIKA yazıp 3072‘ye gönderin.

# kimse yok mu derneği ile göndermek için ACLIK yazıp 5777‘ye gönderin.

ben sadece bunları biliyorum. başka bir imkan varsa yolu açık olsun.

bu ay için herkesin kendine göre planı var. ve planlar içinde sıcak günlere karşı orucun sıhhatini korumak en önemlisi belki de. şeytan bu konuda çok baskı yapacağa benzer. işte o baskı anlarında ecdadın o sıcaklarda neler yaptığı düşünülmeli diye düşünüyorum. o cehennem sıcaklarında hz. bilal’in göğsüne sıcak kaya konduğunda nasıl dayandı mesela? bunu bir an hatırlasak faydası muhakkak olacaktır.

daha çok pratik şeylerle bu ayı daha verimli kullanabiliriz aslında. ve baştan söylemeliyim ki bunların hepsini ben mükkemmelen ve muntazaman yapıyor değilim. yapmak için uğraşıyorum ve not almak babında buraya kaydediyorum. ta ki hatırlayayım.

# öncelikle kur’ân çokça okunmalı. manevi boyutu tartışılmaz konunun. orası ayrı. matematiksel olarak ele almak psikolojik olarak beni rahatlatıyor. 1 sayfa ortalama 3 dakikada okunsa 1 cüz yaklaşık olarak 60 dakikada okunuyor. ve sürekli okunduğu vakit bu süre yarım saate bile düşebiliyor. her gün 1 saat okuma için ayrılsa acaip derecede feyizli günler geçecektir. tecrübe ile sabit zira. ve kur’ân’ın yanında çeşitli evradlar, dualar için de az bir vakit ayrılsa bereket daha da artacaktır.

# yaz ayları olması hasebiyle gözlerin orucu çok mühim. sürekli olması gereken bir şey ama bu aya mahsus olarak dikkatler daha da toplanmalı. gözlere hükmetmek bizim faydamıza. ramazan hissedilmiyor denilen yerlerdeki sıkıntı maalesef -afedersiniz- anadan üryan gezen şahıslardır. hem kendilerine hem de bize zarar veriyorlar. mümkünse dışarı çıkmamak, mümkün değilse dışarı çıkarken ve yürürken kaldırım taşlarını saymak çok işe yarayabilir.

# imkanım olsa teravih namazlarını açık havada kılarım. memlekette balkonda kılıyordum. belki bir kaç gün yine orada nasip olabilir. fakat imkanı olan kimseler için şiddetle tavsiye ediyorum ki cemaatle açık havada püfür püfür esen rüzgar eşliğinde kılınız. hem günün hararetini alır hem de rahatlarsınız.

# çok yememek lazım. özellikle yemekten sonra yapılacak ibadetleri etkileyen yegane unsur yemeğin durumu. fazla yendiğinde tüm günün bereketi kaçabilir. bu noktaya dikkat.

# aile ile yapılan ibadetlere verilen ehemmiyet aile içi muhabbeti artırır. diyelim ki topladınız çevredeki akrabaları iftar verdiniz. inanın akrabalarla veya aile ile evde kılınan teravihlerin tadını hiçbir şey vermez. evde yaşlı olduğunda teravihlerin evde kılınması güzel bir çözüm. babam memlekette çokça imam yapmıştır mesela. teravih sonrası içilen çaya ise doyum olmaz.

# kabristan ziyaretleri özellikle yapılmalı. ben şahsen anne ve baba tarafı akrabalarının kabirlerini ayrı ayrı ziyaret etmeyi düşünüyorum. akraba kabirlerine uzaksanız en yakın kabristan da ziyaret edilebilir.

# sahur vakitleri hafif yemekler ve su orucu çok rahatlatır diye düşünüyorum.

# ve belki de en önemlisi çevremizdeki muhtaç kişilere yardım etmek. ben şehirdeyim, işim gücüm var nereden bulayım muhtaç aile derseniz ihh, deniz feneri, kimse yok mu, can suyu gibi vakıf veya derneklere güvenilebilir. yapacağınız bir yardım ile tanımadığınız onlarca kişiye yardımcı olabilirsiniz.

# bunların yanında her türlü zorluğa karşı mükafaatın Allah tarafından verileceğini düşünmek ise en büyük kazançtır bence.

işi çok şahsileştirmeyip burada kısa kesiyorum.

bu vesile ile ramazan-ı şerif’imizi tebrik ediyorum. mübarek olsun.

dualar eder, dualar bekleriz.

]]> http://www.bekirarslan.info/ramazan-ayinda-ne-yapilir-iki/feed 0 http://www.bekirarslan.info/eyupten-manzaralar http://www.bekirarslan.info/eyupten-manzaralar#comments Mon, 07 Sep 2009 02:22:06 +0000 bekir http://www.bekirarslan.info/?p=1372 İstanbul’a gelip de Eyüb’e uğramayan, Eyüb’ün şöhretini duymayan yoktur. İstanbul’da maneviyatın hissedildiği iki semtten biri Eyüp. Diğeri Fatih semti. Ramazan’ın birinci Fatih’teydim. Orasının maneviyatına diyecek yoktur. Eyüb’e gelenler ise hacca gider gibi gelirler buraya. Ebu Eyyub El-Ensari Hz.lerinin Efendimiz’i (sav) Medine’de misafir etmesi gibi ondan 1400 yıl sonra ümmetini misafir ediyor mekanında.

Hem de ne misafirperverliktir o ki sabah akşam doludur camii çevresi. Sabah namazı meşhurdur. Normal zamandaki kalabalığını bilirdim de ramazandaki kalabalığa ilk defa rast geldim. Ağzım açık kaldı resmen. Ben hayatımda öyle kalabalık görmedim. Normal zamanda o kadar insan başka bir yerde toplasansa kesin kavga çıkar. Ama dün orada hiç öyle bir şey olmadı.İğne atsan yere düşmez diye bir tabir vardır ya aynen öyle. İnanmazsanız bu ay bitmeden gidin bakın ne demek istediğimi anlarsınız.

Çocuğu, genci, ihtiyarı, kadını, erkeğiyle Eyüp Sultan’dan feyz almaya gelmişler. Orada teyzelerin yemek yaptığını bile gördüm. Koymuş tencereyi tüpe iftara yakın yemek pişiriyor. Halil İbrahim Sofrasına benzer sofra kuranlar da var. İnsan sadece oraya yemek için mi gider? Teyzeler (teyzeler diyorum çünkü kalabalığın %90′ı kadın) evde ne var ne yok getirmiş. Yadırganamaz ama mübarek o kadar yiyeceği ne yapar bir insan. Herşeyi abartmayı seven kadınlar orada da abartmışlar durumu, ortam tam bir cümbüş havası.

Açık söyleyim ki normal zamanda o mübarek yerden aldığım feyz ve bereketi dün alamadım. Nasıl alınabilir ki ortalık kadın dolu :) E birader sen ordaydın da iftarını nerde açtın diye soran olursa cevap: Eyüb Kabristanı. Camiiden alamadığım feyzi oradan aldım. Akif abimle Pierre Loti’nin Haliç’e bakan yamaçlarından birine oturduk orada açtık orucumuzu. Manzara süperdi zaten. Fatih ve Eminönü’ndeki camiilere nazır bu yerde yaptık iftarı. Kâh Ayasofya’ya baktık kâh Galata Kulesi’ne. Süleymaniye tüm haşmetiyle selam etti bize. O manzara olur da fotoğraf çekmemek olur mu? Gece daha bir güzel görünüyor Eminönü kabristandan. Gitmeyenlere ya da daha önce gitmiş olanlara gece gitmelerini tavsiye ederim.

Velhasılı kelam, tüm o kalabalığa ve yoğunluğa rağmen yine de mübarek bir semt Eyüp. Ramazan’ın ayrı bir güzelliği var elbet. Demiş ya şair “Canım İstanbul” diye. Boşuna dememiş ve devam etmiş “Ana gibi yâr İstanbul gibi diyar olmaz”. Gerçekten de öyle var mı İstanbul gibi diyar? Çıksın ortaya.

Dün Sultanahmet Kitap Fuarı’na gittim. Bir kaç arkadaşla hem iftarı orda yapalım hem fuarı gezelim hem de teravihi orada eda edelim dedik ve gittik. Gidenler, görenler ve dahi duyanlar vardır. Ramazan’da Sultanahmet bir başkadır. Normal zamandaki turistik mekan halinden bir anda sıyrılıverir de manevi duyguları pekiştiren bir mekan halini alır.

Normalde çimenlere basmanın yasak olduğu yerlerde teyzeler, amcalar, abiler, ablalar bilimum niyetli kişiler ayak basmayacak yer kalmayıncaya kadar doldururlar. Özellikle haftasonu yürüyecek yer kalmaz. İftar yaparken orada hiç tanımadığın kişilerden yemek ikramları alırsın. Unutmaya yüz tutulmuş paylaşmaya duyguları o yerde pekişir. İnsanlara merhametle bakma vaktidir o vakit. Yani hoş bir ortamdır. Gelmeyenlere, görmeyenlere, çok isteyip işleri dolayısıyla vakit bulamayanlara, başka şehirde olanlara Rabbim nasib etsin. İstanbul’da olup da gelmeyenler de pişman olur onu da söyleyim.

Gelelim fuara. Geçenseneki fuardan pek farkı yok. Kitapçıların yerleri geçen seneki ile aynı. Yalnız İstanbul’da bulunan çoğu kitapçı bu fuarda stand açmıyor. Dini ağırlıklı bir fuar doğal olarak. Tüyap Fuar’ıyla yarışacağını kimse beklemez ama diğerlerini de bu mekanda görmek hoş olurdu.

Yazarlar da belli zamanlarda gelip, okuyucularıyla buluşup kitaplarını imzalıyorlar. Kaçırmak istemediğim bir yazar da Mustafa Armağan. 5 Eylül’de Timaş Yayınları’nda olacağını sitesinden öğrendim. Aslında bir eksiklik de yok değil fuarda. Kapılarda yazarların imza günleri asılı ama düzen yok, karmakarışık. Yayınevlerinin sıra listesinin düzenli bir şekilde asılı olduğu kapıda bir de yazar listesi günlere göre listelense çok hoş olur. Neyse buna şükür.

Yine tavsiye babında söylemek isterim ki fuara gitmeden önce ihitiyaçlar listesi yapmak faydalı olur kanaatindeyim. Ben bir liste çıkardım. Kitap ismi, yayın evi, yazar ismi bulunan bu listeye göre almayı düşünüyorum kitapları. Bu listeye bağlı kalıp ihtiyaçları alıp daha sonra diğer kitaplarla ilgilenmek avantaj bana göre. Yoksa gezerken bu da neymiş deyip incelemeden alınan bir kitap hayal kırıklığına uğratabilir hem de alacağınız bir kitap yerine, incelemediğiniz bir kitap alırsanız hem zihnen hem de maddeten pişmanlık duyarsınız.

Elbette orada gördüğünüz bir kitabı bunu kaçırmamam lazım diyerek de alabilirsiniz ki ben de öyle yapıyorum çoğu zaman. Mesela dün Elif Şafak’ın “Aşk”ını 15 liraya aldım. Fuardan önce bu kitabın fiyatı diğer kitapçılarda 20 lira civarındaydı. Pazarlık yapma şansının çok olduğu bir mekan fuar. İsteyip de alamadığınız bir kitabı burada ucuza veya kampanyalı bir şekilde bulabilirsiniz. Zaten çoğu kitapçı da standlarındaki kitapları indirimli veya kampanyalı bir şekilde satıyor. Dün gördüğüm bir kampanyada Senai Demirci’nin 4 kitabı 15 lira’ydı. Normal zamanda kim bu fiyata verir ki. Üstelik eski kitaplarda değil gayet yeni kitaplar.

Kitapların fiyatları bazen pahalı gelebilir. Herkes istediğini çoğu zaman alamaz ki ben de aynı durumdayım. Keşke daha ucuz olsa da herkes okuyabilse ama malum ekonomi dünyasının kitaplar üzerindeki fiyat belirlemesi buna izin vermiyor.

Ama şunu söyleyim ki kitaba verilen paraya acıyanlardan değilim. Biliyorum ki o kitap verdiğim paraya değecek. Değmese bile kitap kitaptır.