…

Salona döndüğümde, babama sordum: “Ne diyorsun?”

“Sana doğruyu söyleyerek her şeyi berbat edecek değilim…”

“Ondan pek hoşlanmadın, değil mi?”

“Hoşlanmaya uğraştım, ama polis genlerim işi bozuyor.”

Yaralı tavşan bakışımı devreye soktum.

“Şaka şaka. Centilmen bir gence benziyor… Ne dememi bekliyorsun? ‘Onu gördüm ve hayatımdaki bütün taşlar yerine oturdu’ mu?”

“Şerif, üzmesene kızı. Tatlı bir söz söylesen dilin mi kopar? Aslan gibi çocuğa kulp takma şimdi!”

“Sana göre aslan olabilir karıcığım, benim nazarımda…”

“Evet baba, senin nazarında ne?”

“Gül bahçesine kakasını yapmaya çalışan kabız bir ayı!”

[Ah, bunu okumak zorunda kaldığınız için özür dilerim! Zira ben...]

Bu söz üzerine, su tabancasından kaçan bir Fransız gibi ağlaya ağlaya yan odaya koştum.

…

Şebnem Şibumi. Korkma Ben Varım (s-287/288)

Not: Yazının müziğini dinlemek için su tabancanızın namlusunu buraya dokundurun. (Moğollar – Yolum Seninle)