gittiğimiz ay tam da ramazan ayına denk gelmişti. Allah affetsin ki o sıcakta bırakın oruçlu olmayı günde 5 litreye yakın su içmek gerekiyordu ki bünye zayıflamasın. ramazan ayı olduğu için camii açıktı. (diğer zamanlar kapalıydı) kaldığımız yer ise camiiye yaklaşık 200 metre mesafedeydi. geceleri ictimadan sonra oraya gitmek yine ayrı bir telaştı. ayakların altı botlar vesilesi ile su toplamışken oraya gitmek ayrı bir güçlük çıkartıyordu, hele de namaz kılarken. yalın ayakta durmak büyük acı veriyordu ki yaşayanlar bilir. sivilde namaz kılan arkadaşlar benden de cesaret alarak kılmaya devam etme kararı vermişlerdi. ta ki yine benim gibi dışarıdan seccade getiren bir arkadaşın seccadesi yakalanana kadar.

artık komutanın eline psikolojik savaş malzemesi yapacak bir şey geçmişti. 50 kişinin arasındaki ittifakı kırabilmek için sürekli verilen cezaların suçlusunu “seccadeli” arkadaş olarak göstermişti. ve içeriden çatlak sesler yükselmedi değildi. insanların tahammül sınırlarını zorlayan bu tür şerefsizlikler, şüphesiz orduya karşı zaten olan fikirlerimi yanıltmamıştı. psikolojik savaş devam ediyordu. içlerinde tabi ki ibadetlerimize karışmayan komutanlar yok değildi fakat okyanusta damla kadardı. bir yatsı namazını cemaatle kılarken, cemaate sonradan yetişen kişiyi selam verdikten sonra görünce içim biraz olsun ferahlamıştı. bir astsubaydı. helal olsundu. Allah kabul etsindi.

bir zaman sonra “kadir gecesi” geldi çattı. ne yapacağımızı filan düşünürken bir kaç arkadaşla beraber gemileri yakıp camiiye geçtik. yat ictiması alınmadan her hangi birinin bir yere gitmesi ihtimali sıfırdı çünkü. ictima alınmadan camiiye gelen kişiler zamanla artınca uzman çavuşun birisi camiiye o saatte gelip pencereden, kişilerin var olup olmadığını orada tespit etmişti. bir nevi yaptığımız hareket hoşgörüldü ve geceye özel bir kıyak geçilmişti bize uzman tarafından. ilk zamanlarda böyle sıkıntı çekmemizin nedeni elbette acemi olmamızdı.

gelenekten gelen bir söylem olan “peygamber ocağı” nitelendirmesinin kışla içerisinde geçerli olmadığını o günlerde farkettim. halbuki orası bir okul şekline getirilebilirdi. her zaman da bunu savundum zaten. bazı askerleri yaklaşık bir buçuk yıl alıkoyacaksınız ve onlara hiç bir eğitim vermeyeceksiniz. eğitimden kastım uygun adımda yürütmek değil. insanlara en azından tarihimizden bilgiler sunulabilirdi. her türlü insanı bir araya toplayabilen bir sistem illa ki insanlara vatan, millet sevgisi kazandırabilir. fakat bunun tam tersi olmakta. nice insandan vatanına, milletine söylenen küfür cümleleri duydum. küfür etmek tabi ki eden insanın hatasıdır fakat emir veren insanın vatan hainliği yapması da göz ardı edilemez. vatanında burada ne suçu var demeyin. orada vatanı, milleti ve devleti temsil eden kişi karşınızdaki komutandır.

evet vatan haini diyorum çünkü ellerine kınalar yakılarak , davulla zurnayla coşku içinde askere gönderilen bir kişiye ecdadından başlayarak anasına bacısına küfür edip, dayak atan benim gözümde vatan hainidir. (böyle insan yoktur, abartma diyen olursa şahitlerim çoktur her türlü ispatlarım)

kurum içerisinde böyle insanların olması vicdanları sızlatırken bunların temizlenmesi en büyük temennimdir.

bu mübarek gündeki dualarımda biri orasının tekrardan “peygamber ocağı” mertebesine ulaşmasıdır. çünkü bu vatan ve millet bunu haketmiyor.

mevlid kandiliniz mübârek olsun.

selametle…

Çöl gecelerinden yanık, Türküler yapan kızlar, Sancağını saçlarıyla dokusun;

Bilâl-i Habeşî sustuysa Ezânlarını Dâvûd okusun!

Konsun –yine- pervazlara güvercinler

“Hû hû”lara karışsın âminler…

Mübarek akşamdır;

Gelin ey Fâtihalar Yâsinler!

Velâdet-i Nebevî Gecesi mübarek olsun.