Son zamanlarda tanıdığım, (yazar burada son zamanlarda tanıdığım öbeğine vurgu yapmaktadır) dinlemeye doyamadığım, bana göre kaliteli müzik yapan bazı sanatçıları tanıtmak istedim. Buyrun:

- Le Trio Joubran

Nasıralı üç kardeş Samir, Wissam ve Adnan Joubran’ın kendi isimleriyle kurdukları bir müzik grubu. Ud kullanıyorlar. Yaptıkları müziğin sizi doğunun limanlarına götürmesi muhtemel.

www.letriojoubran.com

- Masar -

- Yann Tiersen

Ben onu Déjà Loin ile tanıdım. Kendisi Fransız. Piyano, akordeon, keman ve gitar kullanıyor genellikle. Sağlam müzik yapıyor. Palestine parçasının da ayrı bir güzelliği var tabi.

www.yanntiersen.com

- Déjà Loin -

- Sigur Rós

Melodik, klasik ve minimalist öğeler kullanan, İzlandalı bir post-rock grubu. Dinlediğinizde kırlara, dağlara, bayırlara gitmek isteyebilirsiniz. Alır ve götürür.

www.sigur-ros.co.uk

- Hoppípolla -

- İbrahim Maalouf

Kendisi Lübnan asıllı. Tranpetçi Nassim Maalouf ve piyanist Nada Maalouf’un oğlu, yazar Amin Maalouf’un yeğeni ve gazeteci, şair, müzikbilimci Rushdi Maalouf’un torunudur. Dünyada oryantal çeyrek ton tranpet çalabilen tek kişi. Bu aletin özelliği caz ritimlerinin ve doğu makamlarının çalınabiliyor olması.

www.ibrahimmaalouf.com

- Nada -

- Frazey Ford

Kanadalı söz yazarı ve sanatçısı. Ablanın uzaklardan gelen naif bir sesi var.

www.frazeyford.com

- One More Cup Of Coffee -

- Souad Massi

Müzik kariyerine 1989 yılında Cezayir’de başlamış. Ağırlıklı olarak Arapça ve Fransızca müzik yapmakla birlikte, İngilizce ve Berberice de şarkı söylemekte.

www.souadmassi.net

- Ghir Enta -

- Radyo Voyage

Ve son bomba. Ocak 2009′da başlayan, Türkiye’nin ilk Ambient ve New Age müzik radyosu. İstanbul civarında 107.4 FM frekansında yayın yapıyor. Ayrıca uydu ve internet üzerinden dinleyebiliyorsunuz.

www.radyovoyage.com

—

Keşif devam ediyor. Teşekkürler.

hatta evim de olmayabilir. günün birinde teşebbüs edip de bir ev kiralasam maaşımın 4te 3ü kiraya gidecek ve ben cebimde kalan bir kaç yüz lirayı cebime koyup sevineceğim. belki o zaman çok sevdiğim istanbul aslında beni sevmemiş olacak veya beni kandırmış olacak. zemin kat kiralarsam istanbul’u yine sevebilirim belki de.

iki tane pantolonum da olmasın. yaz günleri kadife giymek mantıklı aslında. hem havaların ne olacağı belli olmaz belki. genç yaşta romatizma olmak istemem herhalde.

yüzük takmayı çok sevdiğim halde elimdeki yüzükleri satıp daha güzelini alırım yine belki. almadan önce de dükkanın önünden çaktırmadan bir kaç kere geçmeden olmaz.

doktorun güneşe çıkarken tavsiye ettiği güneş gözlüğünü bir arkadaşım hediye eder belki. camı filan oynarsa sıkıntı yok. ailenizin dostu japon yapıştırıcısı var. kenarına dökerim ki zımba gibi olsun. kımıldamasın.

bunlar neyse de dışarı çıkarken sürekli sorarım kendime acaba bugün mü? karşıdan karşıya geçerken belki şu beyaz toyota corolla çarpar? hı? ya da yüzme bilmediğimden dolayı vapurdan düşmüş olurum. yardım edin adam boğuluyor bağırışlarını duyarım yaşlı bir teyzenin, sonra kulağıma su kaçar gözüm de kararır. a a bi de bakmışım yüzeyden uzaklaşmışım. kalbimin çarpması krizden miydi acaba diye de sorsam makul aslında ambulans içinde e5 karayolunda ilerlerken. trafik sıkışır. kornalar filan. sonra bir ses. dııııııııt. görevli konuşur. hastayı kaybettik. haberlere çıkabilirim belki de. bunu bir düşünmeli.

ya o değil de bu sitelerin şifreleri ne olacak? tamam arif abi şifreleri kırar ama vasiyetnamenin yanına bir de şifre zarfı mı hazırlasam? belki de hazırlamalıyım evet. ya da buraya bir not bıraksın arif abi. başlığı şu olsun: “Allah rahmet etsin yavrum” yazının içeriği dua olsun. yoruma da kapatsın. mail şifrelerimi de ona devredeyim bari. bir iki siteyi de isterse fatih abiye veririm. ya da adaletli dağıtımı arif abi yapsın. evet ona bırakıyorum. o yapsın.

açılamayacak olan kitapçıyı, alınamayacak arabayı ve evi de bırakalım öyle kalsın.

akbili arif abi kullansın. sabah namazına eyüp sultan’a giderken kullanır belki.

kitapları yaksak mı? yok olmaz. onları gülşah okulundaki kütüphaneye alsın.

dolaptaki film dvdlerini de özgür alsın.

oyuncak arabaları da hmm aklıma gelmedi şimdi kim alırsa alsın. ya da dur yok tamam kim alırsa alsın.

üf neyse sıkıldım. ölesim geldi.

bir yıl sonrasına not: ölümünün birinci yılında sevgili kardeşimiz bekir’i rahmetle anıyoruz.

iki yıl sonrasına not: anladınız onu.

üç yıl sonrasına not: bir hatim mi yapsak?

dört yıl sonrasına not: ulan bir bekir vardı dengesiz, öküzün biriydi afedersin.

beş yıl sonrasına not: bekir kimdi lan?

Aslında gözümüzün önünde herşey. Ama farklı bakış açısıyla baktığımız zaman daha iyi görebiliyoruz. Paylaşmak istediğim de böyle bir yazı. Baştan sona güzel tesbitler var. Okunulası bir yazı buyrun:  

Gençlerin bir üniversiteye yerleşebilme amacıyla tercih yaptığı geçtiğimiz iki hafta içinde kariyer planlaması konusunda 3 yazı yazdım.

Yazıma katkıda bulunma amacıyla bir okuyucumuzdan gelen uzun e-mailden bir bölümünü bugün sizlerle paylaşmak istiyorum.

Öncelikle şunun altını çizelim. Kariyer planlaması ülke nüfusunun bütününü ilgilendiren bir konu değildir. Keşke mümkün olsa ama, herkes hayallerini gerçekleştiremez.

Nüfusun sadece yüzde 3-5’i kariyer planını arzu ettiği gibi sonuçlandırabilse ülke çıkışa geçer. Ülke nüfusunun yüzde 8-10’u hayallerine kavuşacak bir performans gösterebilse nüfusun geri kalan yüzde 80-90’ını da ortalama bir tatmin düzeyi açısından olumlu bir çizgiye çeker.

Ayrıntılarını bir başka yazıda aktarmak üzere şu noktanın da altını çizelim:

Bilimsel verilere ve gelişmiş ülkelerdeki genel tecrübelere göre bir ülkeyi insanca bir yaşam çizgisine çekmek ve sürdürülebilir bir refah toplumu oluşturmak için gereken ve kritik noktalarda görev yapması gereken insan sayısı sadece 17-19 bin arasındadır. Şaşırdınız değil mi? En fazla 20 bin kişi.

Türkiye bu kadar sayıda güzide insan yetiştiremediğinden yada yetişenleri arzu edilen kritik noktalarda istihdam edemediğinden dolayı bocalamayı sürdürmektedir.

Konuyu dağıtmak istemiyorum. Gündemdeki davanın iddianamelerinden yansıyan bilgi kırıntılarından edindiğimiz bilgiler ışığında genel izlenim odur ki, bu dava süreci, şu güzelim topraklara sevdalı, bayrağını ve vatanını seven insan profilini kritik noktalardan uzak tutma çabasına matuf eylemleri planlayanların oyununu ortaya çıkarmıştır. Ülkenin iddialı bir devlet konumundan uzaklaşması için kurulan hain planları deşifre etmiştir.

Şimdi gelelim, eğer arzu ederse ismini bir sonraki yazımızda sizlerle paylaşabileceğimiz okuyucumuzun, mevcut sistemin dürüst bir insanı bile nasıl yoldan çıkardığını gayet güzel izah ettiği o çarpıcı e-mailine…

Büyüdükçe küçülmek…

Okuyucumuz şöyle yazmış:

“Merhaba Hocam. Kızacaksınız belki ama ben sadece kariyer planıyla istenilen yerlere gelinebileceğinden şüpheliyim.

Okulumun en başarılısı oldum. Ama en salağı bile babasının yaptığı işlerden dolayı benim önümde. Ki, babasının da doğru bir adam olmadığını biliyorum. Şimdi bu çocuk kariyer planı mı yaptı da milyon dolarlık evde oturuyor. Kariyer listesinde bile 50-0 yenik başlıyorsunuz hayata, mücadeleye…

Sizin hedefiniz adamın başlangıç yeri oluyor. Siz kuralları öğrenirken diğeri zaten doğduğundan beri onlarla yoğrulmuş. Siz tonlarca zaman harcarken diğeri zaten yıllar içerisinde sizin öğreneceklerinizi çoktan öğrenmiş. Siz bir adamın peşinde aylarca koşarken, adam çocuğun komşusu çıkıyor.

İşin aslı, şu konu sürekli aklıma gelir: Sıradan bir adamken çok inançlı, dürüst, doğrucu, yardımsever, iyilik yapan, paylaşımcı vs. birisi oluyorsunuz. Mesela bir fabrikada sıradan bir işciyken, sonra sizi usta başılığa terfi ettirince işler biraz daha değişiyor. Artık birçok kişiden sorumlusunuz. İşcilerinizden bir tanesi bir hata yapınca işten atılmasın diye örtbas ediyorsunuz.

Zamanla gelen mallardaki kalitesizlik ve işlerin gidişatı hakkında dönen dolapları öğreniyorsunuz. Kendi adamlarınızı işe almak için biraz nüfuzunuz, itibarınız oluyor. Bütün bunları sineye çekip ona göre davranmanız gerekiyor. Eski dürüst ve inançlı adam kendisini yavaş yavaş sorgulamaya başlıyor. Acaba bir şeyler ters mi gidiyor diye…

Sonra adam müdür oluyor. Müdür olunca para transferlerindeki gariplikleri öğreniyor. Diğer yönetimdeki kişilerin özel hayatlarındaki sapıklıkları, rüşvet almasını, işlerin daha düzgün yürümesi için yapılan numaraları, illegal durumları, satılan malların sağlığa zararlı gerçek etkilerini vs. öğreniyor ve işini en iyi şekilde yapmaya devam ediyor.

Adam namaza gidiyorsa onu bile hızlı kılıp çıkıyor işim var diye. Ama sıradan bir işciyken huzurlu ve mutlu olan adam şimdi yükseldikçe sanki bir şey onu aşağıya çekiyormuş gibi hissediyor. Yeni kariyerine ayak uydurmak için kendisini kişisel anlamda geliştirirken, insanlar ‘İşte Ahmet Bey de bozuldu’ diyor. Halbuki adam işinden başka bir şey yapmıyor. İşin gidişatını beğenmese de olumsuz yönde etkileyecek bir şey yapmak için gücü yok.

Sonra adam fabrikayı satın alıyor. Fırıldağın bini bin para. Rakiplerini yok etmek için uydurmaca dedikodular, planlar, çalışanların paralarını kesmeler, sigortasız işçi çalıştırmalar, vergi kaçırmalar, çetelerle iletişimler vs. geliyor. Bu durum böyle uzayıp gidiyor. İşler büyüdükçe gelen tehditler ve dönen dolaplarda büyüyor. Artık işin yürümesinden ziyade canınızı kurtarmak için bile bir çok şeye eyvallah eder oluyorsunuz. Bu süreci uzatmak mümkün.

Nerden nereye?

Peki şimdi bu adam kariyer planını yaparken, ‘ben birgün çok büyük bir iş adamı olup, fabrikalar kuracağım’ derken başına ne tür işler açacağından haberdar mı sizce? Bu ilk merak ettiğim konu.

İkincisi, sıradan bir adamken uzlaşmacı, yardımsever, dürüst bir adamdı. Şimdi şirketini ve kendisini hayatta tutmak için bin takla atması gerekecek. Sizce adam bu dönüşümü yapabilecek bir kişilikte mi? Adam illede eski iyi taraflarını yaşatmak istese de dünyanın gidişatına ters nasıl hareket edebilir? Ekonomik modelimiz Kapitalizm üzerine kurulu. Kim ne derse desin aslında hepimiz kapitalistiz. Farklı modelleri savunmak sadece durumu reddetmek olur. Hepimiz özel mülkiyet istiyoruz, hepimiz zengin olmak istiyoruz, hepimiz kendi işimize başkalarının müdahale etmemesini istiyoruz, hepimiz rekabet etmek zorundayız. Bu sisteme göre hepimiz az maliyet çok verimlilik istiyoruz ama uzlaşmacı değiliz diye tepki alırız.

Bakmayın lafı evirip çevirip dürüstlük nidaları attığımıza. Aslında hepimiz vergi vermemek için çırpınıyoruz. Askerlik için bile 2 seçenek sunun. Birisi 3 ay, diğeri 12 ay. Bakın gençlerin yüzde kaçı ilk seçeneği seçiyor. Vatan borcu dediğimiz şey nasıl birden değişiyor.

Bu durumu şuna benzetiyorum. Kötülük olmadan iyiliğin de anlamı olmaz. Aslında kötü dediğimiz şeyde sadece bizim yorumumuz. Eskiden kötü dedğimiz bir çok şey bugün öyle değil. Her şey bir denge üzerine kurulu. Ne yaparsak yapalım, terazinin 2 kefesi olduğunu unutmayalım. Bugün zenginler iyilik sever olduğu için vakıflar açmıyor, üniversiteler kurmuyor yada yardımlar yapmıyor. Hepsinin karşılığını fazlasıyla alıyor. Savaşlar bile mikro düzeyde zafer için makro düzeyde denge için yapılıyor.

24 senedir öğrendiğim tarih bilgileri bile yanlış çıkıyor. Tamamen uydurma şeyler ve taraflı şeyler öğrendiğinizi görüyorsunuz. Gözünüzdeki asker imajı, gözünüzdeki adalet sistemi vs. çaba harcamadan TV karşısında izlediğiniz haberlerle bile yıkılıyor. 24 yaşında sanki yeni doğmuş bebek gibi kalıyorsunuz. İnandığınız değerlerin aslında arka planında farklı dolaplar döndüğünü görüyorsunuz. Her konuda işin pazarlama boyutunun ağır basdığını fark ediyorsunuz. Aynı grup içerisinde bile yıllardır sizinle beraber olan kişilerin size ihanet ettiğini görüyorsunuz vs.

Tüm bunları bilmeyen 17 yaşında bir gence ‘hadi yaz bakalım kariyer planını’ dediğimiz anlamı kalmıyor…”

Prof. Dr. Osman Özsoy