bekir'in günlüğü » okuma

behzat ç. bir ankara polisiyesi son hafriyat

bekir — Sun, 14 Aug 2011 16:59:41 +0000

serinin ilk kitabı her temas iz bırakır‘dan bir kaç sene sonra yazılmış bir kitap: “son hafriyat”. bir ankara polisiyesinin ikinci kitabı. birincisi hakkında genel itibariyle bilgi verdiğimden aynı şeylerden bahsetmek istemiyorum aslında.

sinemada devam filmleri vardır. hikâye birinci filmde bitmediyse illa ki ikincisi çekilir. hatta bu sayı artabilir de. uygulaması çok fazla olmasa da kitap için de durum aynı. birinci kitaptan devşirilen hikayeler mevcut piyasada. “son hafriyat” da böyle bir kitap. devam kitabı. birinci kitap kendi adıyla yayınlanan diziye senaryo oldu. bu ikinci kitap ise yakınlarda vizyona girecek olan “behzat ç. seni kalbime gömdüm” filminin senaryosu olacak diye çokca söylenti var etrafta. ama durum olarak mı olay olarak mı senaryolaştırıldı işte orasını bilmiyorum. çünkü ikinci kitapta geçen bazı olayları dizide izledik. olayları geçtim diyaloglara bile aşinalığımız var. tek fark ikinci kitapta behzat ç. konuşmuyor. olaylar etraftaki kişiler tarafından anlatılıyor.

hikaye az çok belli aslında. bunun detayını diziyi izleyenler ve birinci kitabı okuyanlar biliyor. yalnız yazarı eleştirdiğim bir nokta var burada. birinci kitaba göre küfür cümleleri ve aşırı argo kelimelerini çokça kullanmış. misal ki “allah’ın unuttuğu mahalle” kalıbı bir kaç yerde abartılacak derecede kullanılmış. yazara behzat’ın ağzıyla saçma sapan konuşma be! diyorum. lan ve la argolarını geçtim olayı abartması hiç hoşuma gitmedi.

hasılı kitap bir polisiye kitabı. okumazsanız çok şey kaybedersiniz diyemem. ama okursanız sonundaki kurguyu takdir edebilirsiniz. çerez niyetine otobüste, trende okunabilecek türden.

benim yorumum böyle. gerisi size kalmış.

ramazan ayında ne yapılır? -iki-

bekir — Sat, 30 Jul 2011 19:43:16 +0000

başlığın cazibeliğinden olsa gerek bu yazının ilk versiyonu diğer yazılara nazaran çok okundu. mübarek günlerde insanlarımız tavsiyeleri sever zira. hakikaten bu günler nasip işi. geçen sene asker olduğumdan dolayı ramazan ayını istediğim gibi geçirememiştim. bundan mütevellit içimde farklı bir heyecan var. beklemek ve özlemek farklı bir olay.

bu ay için herkesin kendine göre planı var. ve planlar içinde sıcak günlere karşı orucun sıhhatini korumak en önemlisi belki de. şeytan bu konuda çok baskı yapacağa benzer. işte o baskı anlarında ecdadın o sıcaklarda neler yaptığı düşünülmeli diye düşünüyorum. o cehennem sıcaklarında hz. bilal’in göğsüne sıcak kaya konduğunda nasıl dayandı mesela? bunu bir an hatırlasak faydası muhakkak olacaktır.

daha çok pratik şeylerle bu ayı daha verimli kullanabiliriz aslında. ve baştan söylemeliyim ki bunların hepsini ben mükkemmelen ve muntazaman yapıyor değilim. yapmak için uğraşıyorum ve not almak babında buraya kaydediyorum. ta ki hatırlayayım.

# öncelikle kur’ân çokça okunmalı. manevi boyutu tartışılmaz konunun. orası ayrı. matematiksel olarak ele almak psikolojik olarak beni rahatlatıyor. 1 sayfa ortalama 3 dakikada okunsa 1 cüz yaklaşık olarak 60 dakikada okunuyor. ve sürekli okunduğu vakit bu süre yarım saate bile düşebiliyor. her gün 1 saat okuma için ayrılsa acaip derecede feyizli günler geçecektir. tecrübe ile sabit zira. ve kur’ân’ın yanında çeşitli evradlar, dualar için de az bir vakit ayrılsa bereket daha da artacaktır.

# yaz ayları olması hasebiyle gözlerin orucu çok mühim. sürekli olması gereken bir şey ama bu aya mahsus olarak dikkatler daha da toplanmalı. gözlere hükmetmek bizim faydamıza. ramazan hissedilmiyor denilen yerlerdeki sıkıntı maalesef -afedersiniz- anadan üryan gezen şahıslardır. hem kendilerine hem de bize zarar veriyorlar. mümkünse dışarı çıkmamak, mümkün değilse dışarı çıkarken ve yürürken kaldırım taşlarını saymak çok işe yarayabilir.

# imkanım olsa teravih namazlarını açık havada kılarım. memlekette balkonda kılıyordum. belki bir kaç gün yine orada nasip olabilir. fakat imkanı olan kimseler için şiddetle tavsiye ediyorum ki cemaatle açık havada püfür püfür esen rüzgar eşliğinde kılınız. hem günün hararetini alır hem de rahatlarsınız.

# çok yememek lazım. özellikle yemekten sonra yapılacak ibadetleri etkileyen yegane unsur yemeğin durumu. fazla yendiğinde tüm günün bereketi kaçabilir. bu noktaya dikkat.

# aile ile yapılan ibadetlere verilen ehemmiyet aile içi muhabbeti artırır. diyelim ki topladınız çevredeki akrabaları iftar verdiniz. inanın akrabalarla veya aile ile evde kılınan teravihlerin tadını hiçbir şey vermez. evde yaşlı olduğunda teravihlerin evde kılınması güzel bir çözüm. babam memlekette çokça imam yapmıştır mesela. teravih sonrası içilen çaya ise doyum olmaz.

# kabristan ziyaretleri özellikle yapılmalı. ben şahsen anne ve baba tarafı akrabalarının kabirlerini ayrı ayrı ziyaret etmeyi düşünüyorum. akraba kabirlerine uzaksanız en yakın kabristan da ziyaret edilebilir.

# sahur vakitleri hafif yemekler ve su orucu çok rahatlatır diye düşünüyorum.

# ve belki de en önemlisi çevremizdeki muhtaç kişilere yardım etmek. ben şehirdeyim, işim gücüm var nereden bulayım muhtaç aile derseniz ihh, deniz feneri, kimse yok mu, can suyu gibi vakıf veya derneklere güvenilebilir. yapacağınız bir yardım ile tanımadığınız onlarca kişiye yardımcı olabilirsiniz.

# bunların yanında her türlü zorluğa karşı mükafaatın Allah tarafından verileceğini düşünmek ise en büyük kazançtır bence.

işi çok şahsileştirmeyip burada kısa kesiyorum.

bu vesile ile ramazan-ı şerif’imizi tebrik ediyorum. mübarek olsun.

dualar eder, dualar bekleriz.

behzat ç. ya da bir ankara polisiyesi!

bekir — Sat, 23 Apr 2011 20:33:51 +0000

dizisi ile meşhur olmuş bir kitap ile karşı karşıyayız. emrah serbes’in 2006 yılında yazmış olduğu bir roman; “Her Temas İz Bırakır!” diğer adıyla “Behzat Ç. Bir Ankara Polisiyesi!”

önce bir uyarı. dizisinden hoşlanmadıysanız bir de kitabını okumayı deneyin. neden?

nedene gelmeden önce bir kaç şey söylemem gerek.

bu iş artık bir sektör haline geldi. dizisi veya filmi tutan kitapları tekrar basmak ve dağıtmak. açıkçası hoşuma gidiyor bu olay. tabi suistimale dönmediyse iş.

sonuçta bazı vesilelerle bile olsa insanlar kitap okuyor. şu an hangi kitapçıya girerseniz girin kitapların çoğu tarih ile alakalıdır. bunda dizilerin payı büyük elbette. fakat konu o değil şimdilik.

edebiyat uyarlamalarına hep tedirginlikle yaklaşmışımdır. sonuçta uyarlama dediğiniz şey de yönetmenin veya senaristin o kitaptan kendi anladığıdır. o kitapta verilen her duyguyu görüntüye aktarma şansları yoktur. işin içinde ya esinlenme olacak ya da birebir çekilmesi için uğraşılacak. e doğal olarak ikinci bazı zamanlarda zor.

esinlenme olduğu zaman kitapla birebir gitmeyen bazı olaylar cereyan eder. bu da kitap okuyucusunun hoşuna gitmez. yani kitabın ismini kullanmak gibi olur bir nevi.

fakat emrah serbes’in bu kitabında böyle bir şey söz konusu değil. dizisini takip ediyorum. ufak tefek değişiklikler haricinde dizinin senaryosu kitapla uyumlu halde ilerliyor.

hatta ipucu vermek gibi olsun ki kitap, dizinin sadece bir kaç bölümünü anlatıyor. ve tabi ki birinci bölümünü.

en başta diziden hoşlanmayanlar için okumayı denemelerini söyledim. neden? dedim. evet okumayı deneyin. çünkü dizide hissedemediğiniz ruhu kitapta yakalayabilirsiniz. hayal gücü size ait sonuçta.

açıkça söylemek gerekiyor ki dizinin oyuncu seçimi kitaba göre gayet başarılı. behzat, harun, hayalet, akbaba, şevket, eda, selim, cevdet ve tabi ki şule!

okurken dizi karakterlerini yerlerine koydum ve çok eğlendim. yüzler hazırdı sonuçta. ve benim yapmam gereken onları yerlerine koymaktı. ama kitabı diziden önce okumak isterdim.

tabi ki dizinin, kitabın veremediği bazı şeyleri farkettirmesi söz konusu. bunlardan en önemlisi ise müzik. meyhanede veya herhangi bir yerde çalan neşet ertaş müzikleri dizinin havası sonuçta. ne çaldığını bilmeseniz de neşet ertaş çaldığını bilmeniz yetiyor zira.

içinde küfür içeren cümleler yok değil. bunları da belirtmek zorundayım. fakat kitaptaki diyaloglar, dizideki abartıldığı kadar lanlı lunlu veya o kadar küfürlü değil.

dizide her iki kelimeden biri “la” iken, kitapta yok denecek kadar az bu kelime. baş karakter behzat ç. asabi biraz ama ağzı da o kadar bozuk değil. bunu diziyi takip edenler illa ki farkedecektir.

okuduktan sonra iyi ki de dizisi çekilmiş diye düşündüm. nedendir bilinmez, bazı yerlerini tasvip etmesem de dizinin, bu kitabı okumama faydası olduğunu söyleyebilirim.

hasılı kitabı okumanızı tavsiye ederim. öyle bildiğiniz ithal polisiyelerden filan değil. gayet içimizden birinin hikâyesi sonuçta.

bu vesile ile kitabın yazarı emrah serbes’i tekrar tebrik ediyorum.

ve tabi ki serinin ikinci kitabı “Son Hafriyat”ı da merak etmiyor değilim.

o da başka zamana. nasip.

Sözleri yarım kalan kitaplar

bekir — Tue, 09 Mar 2010 21:18:29 +0000

İnsanın ruh hâli çalkantılı olarak değişebiliyor bazı zamanlar. Değişen hâller olumlu yönde ise ne âlâ. Daha önce başladığım bir kitabı bitirmemezlik yapmamıştım. Okuduğum, daha doğrusu okumaya çalıştığım son iki kitap kazaya kurban gitti. Başladığınız zaman bitirmelisiniz. Bitiremediğiniz bir kitap, tartıştığınız bir kişiyi tam olarak dinlememeye benziyor. Adama ağzınıza geleni söylersiniz ama onun size söylediklerini dinlemezsiniz. Bitirilemeyen kitaplar da öyle. Söyledikleri bitmemiştir henüz. Sözleri yarım kalmıştır.

Kitaplara insanî sıfatlar yakıştırmayı pek sevmem fakat bazı kitaplar bazı zamanlarda insanı çileden çıkartıyor. İlk başta bahsettiğim hâllere denk geldiyse vay o kitabın haline. Damgayı yemiştir. Ne zaman bitirilir bilinmez. Cepteki son parayı bir kitaba yatırmanın dayanılmaz hafifliği içinde alırım kitapları. Bitiremediğim bir kitap benim değildir henüz. Ticari bir alış-verişin alış kısmıdır henüz. Biterse kitap o zaman iş değişir.

Bazı kitaplar vardır, bir halk otobüsünde sıkışıklık arasında ayakta durabiliyorsanız okuyabilirsiniz. Ve ya banliyo treninin vagonlarında bazı zamanlarda dayanılmayacak seviyelere çıkan yağ kokusunu hissetmeyecek duruma gelirse burnunuz işte o zaman okursunuz kitabınızı. İşte o kitaplar zihnî olarak fazla efor sarfedilmeyen kitaplardır. Dikkatiniz dağılsa bir an toparlayabilirsiniz kolaylıkla. Bir kere okursunuz, ne güzel kitapmış dersiniz, çantanıza koyarsınız, evinize dönünce kitaplığınıza yerleştirirsiniz, bir daha kapağını bile açmazsınız.

Ama bir kitap vardır ki yanınızda illa ki kalem taşımanız gerekir ya da biraz kağıt parçası. Kalem cümlelerin altlarını çizmek için, kağıt sayfa aralarına iliştirmek için. Bir daha kapağını açtığınızda sizi altı çizilmiş cümleler, sayfa aralarına sıkış(tırıl)mış kağıtlar karşılarsa sizi işte o kitap hayatınızda yer edinmiş demektir.

İkinci şıktaki kitap, trende, otobüste ya da vapurda okunmaz demiyorum. Nerede okuyorsanız okuyun kafanız rahat olmalı.

Eminönü’nden vapurla karşıya geçerken martı seslerinin eşliğinde, deniz serinliğinin ferahlığında saatlerce okuyabilirsiniz ikinci şıkta geçen her hangi bir kitabı. Dediğim gibi kafanız rahat olmalı.

Teyze! Kur’ân okumayı biliyor musun?

bekir — Thu, 21 Jan 2010 21:39:09 +0000

Yazacaklarım gerçektir. Hikaye değil başımdan geçmiştir. Art niyet aranmaması için baştan uyarıyorum kendi payıma düşen hiç bir şey yoktur.

Aslında bu olayı burada yazıp yazmamakta tereddüt ettim. Anlatılmaması gereken bir olaydı. Hisse çıkartılabilir maksadıyla yazıyorum.

Geçen pazartesi günü telefon faturamı ödemek için çalıştığım yerin karşı caddesinde aşağı taraflara düşen bir fatura merkezine gittim. Mesai saati bitimine yakın olduğu için ve faturamı unutkanlıktan gününde ödeyemediğim için koşarak gittim.

Ayda bir uğruyorum bu dükkana. Orada yaşlı bir teyze çalışıyor. Fatura işlerine o bakıyor daha doğrusu. İkindiden sonra olduğu için midir bilinmez yoğunluk az olduğundan veya o saatte kimsenin gelmeyeceğini düşünerek arka taraflardan bir şeylerin çaldığını hissettim.

Müzik değildi. Biraz dinledikten sonra farkettim ki Kur’ân dinliyor. Merak ettim. Görünüş olarak öyle birine benzemiyordu.

Hem faturamı ödemesi için parayı uzatırken hem de sordum: “Teyze! Kur’ân okumayı biliyor musun?”

Baktı. “Okumayı bilmem ama çok dinlerim!” dedi. Arkasından ilave etti “Fetih Suresi’ni günde bir kaç kez dinlerim.”

Ben atıldım hemen: “Öğrenmek istermisin teyze?” Teyze içini çekerek “En çok istediğim şey yavrum bu yaştan sonra yapacağımız tek vazife o.” dedi.

“Tamam” dedim. İnternetinin olduğunu bildiğim için bir site tavsiye ettim. Oradaki dersleri nasıl takip edeceğini gösterdim sonra “Elifbadan da takip edersin.” dedim.

Aklıma geldi hemen sordum: “Elifba’n var mı?”. Teyze “Yok!” dedi. “5 dakika sonra geliyorum.” dedim çıktım hemen.

Yakınlarda Kur’ân-ı Kerim ve Elifba satan bir dükkana koştum. Elifba ve büyük boy bir Kur’ân-ı Kerim kaptığım gibi geri koştum dükkana.

Poşetten çıkardım elifbayı. Teyzeye gösterdim. Bak teyze dersler burada filan diye anlatırken teyzeye baktım hüngür hüngür ağlıyor.

“Öğrenmeye cesaret edemediğim için bugüne kadar açamadım işte bu kitabın kapağını” dedi. Anladım ki öğrenmeye çalışmış fakat nasip olmamış.

Duraksadım. Ne diyeceğimi bilemedim. Ağlamasını durduramadım. “Bak teyze gelecek ay bi daha fatura için geleceğim o zaman kadar öğrenmiş olursun inşallah!” dedim. Güldü.

“İnşallah! İnşallah!” dedi kendine geldi. Sevindiğini biliyordum.

“Dua et teyze bize de” dedim ve çıktım.

Faturam henüz gelmedi. Gelecek ay inşallah öğrenmiş bir şekilde görürüm. Öyle görmesem bile bir kapı açtım. Artık sorar dururum.

Az önce söyledim ya görünüş olarak öyle birine benzemiyor diye. Karşılaştığımız insanlara kuş bakışı bakmanın yanlış olduğunu bir kere daha öğrendim.

Teyze çok önceden öğrenmiş olduğum bir şeyi bana bir kez daha hatırlattı. Görünüşe aldanmamayı.

Ulaşamadığımız, ulaşmadığımız binlerce milyonlarca insan var. Hepsi de yanıbaşımızda bir yerlerde saf tutmuşlar. Vazifemiz hidayet değil. O yükü kaldıramayız. Tebliğ yükünü kaldırmak bizim vazifemiz.

O bana dedi ya “Fetih Suresi’ni günde bir kaç kez dinlerim.” o surenin bir kerameti işte. Fetih açmak demek. Kalplerin kapılarını açmak Allah’a mahsus.

Dükkanda teyze ağlarken ben ne mi yaptım? O bana kalsın.

Selametle.

Okumak yerine seyretmeyi tercih etmek

bekir — Wed, 20 Jan 2010 19:45:31 +0000

Eğlence çağının öğrenme çağını alt ettiği bir dünyayı yaşıyoruz. Medya, gençliğimizi ele geçirmiş durumda. Televizyon izleyerek bilgi ve kültür sahibi olunabileceğini sanan bir genç nüfus ile karşı karşıyayız. Malumat edinmeyi bilgi edinmek zannediyorlar. Bilgi edinmede pasif davranıyor, sorgulamaktansa kabullenmeyi yeğliyor, bilgi başarısını not ile ölçüyorlar. İnternetin bir bilgi çöplüğü olduğunun farkında değiller. Okumak yerine seyretmeyi tercih ediyorlar ve seyrederek öğrendiklerini düşünüyorlar. Magazin haberleri dışında gazete bile okumayan gençlerimiz var artık.

Bernard Rose’un yönettiği Anna Karenina’yı Tolstoy’un romanını okumaya, Aşk-ı Memnu dizisini Halit Ziya’nın ünlü eserinin satırları arasında gezinmeye, rahmetli Halit Refiğ’in beyazperdeye aktardığı Leyla ile Mecnun’u seyretmeyi de Doğu klasiği Leyla ile Mecnun öyküsünü öğrenmeye tercih eden tembel bir kuşakla yüz yüzeyiz. Bu tembelliğin suçunu tamamen onlara yüklemek bence haksızlık olur. O halde gelin, yetişkinler olarak gözlerimizi kendimize çevirelim.

Sık sık çocuklarının okumadığından şikâyet eden velilerle karşılaşırım. Aramızda şu minvalde konuşmalar geçer:

- Hocam! Oğlum/kızım hiç okumuyor. Ne yapabilirim?

- Oooo! Çok basit ve kolay bir çözümü var bunun!

- Hemen söyleyiver hocam!

- Tabii! Ama eve gidince hemen uygulayacağına söz vermelisin!

- Hiç şüphen olmasın hocam! Sen söyle yeter.

- Kitap okumaya başla; çocuğun senin kitap okuduğunu görsün!

İskender Pala bu haftaki köşesin bunları yazdı.

Ortadaki problem ve çözümü ortada.