nereye gideceğini, ne vakit geleceğini ve yazacağını Allah bilir.

gelişmeler bu blogda sağ tarafta görülen “twitter” kutusundan takip edilebilir.

hakkınızı helal edin.

selametle…

not: vasiyetimdir çok kitap okuyun.

nota ek: faydasız ilimden Allah’a sığınırız.

“…Düşmanlarımız sadece tek bir ırk tanıyorlar, kendi ırkları; tek bir din tanıyorlar, kendi dinleri; tek bir siyasi parti tanıyorlar, kendi partileri… Kendilerinden olmayan ne varsa onlar açısından yok edilmeye mahkumdur…” Aliya İzzetbegoviç

Tam 15 yıl önce, Bosna-Hersek’in doğusunda bulunan Srebenitsa kentinde, 2. Dünya Savaşı’ndan sonra Avrupa’da yaşanan, insanlığa karşı işlenen en büyük suç olarak arşivlerde yerini alan Srebrenitsa Soykırımı gerçekleştirildi.

Srebrenitsa, Bosna Savaşı sırasında Birleşmiş Milletler (BM) tarafından güvenli bölge ilan edilerek silahsızlandırılmıştı. Bu “Güvenli bölge”nin koruması ise BM Barış Gücü’ne ait 400 Hollandalı askere bırakılmıştı.

11 Temmuz 1995 tarihinde şehir Ratko Miladiç komutasındaki Çentik Sırp ordusu tarafından işgal edildi. Tamamı silahsız, resmi kayıtlara göre 8 bin, tahmini rakamlara göre 11 binden fazla Boşnak erkek hunharca katledildi. Cesetler -teşhis edilemesin diye- askerler tarafından parçalanıp, sayısı 370’i bulan toplu mezarlara gömüldü.

Katliam esnasında, bölgeyi korumakla görevli BM’ye bağlı Hollanda güçleri hiçbir şey yapmaksızın bölgeyi terk etti. Daha sonra ortaya çıkan görüntülerde; kentteki vahşet sürerken Çentik Sırpların lideri Ratko Mladiç’in Hollanda birliğinin komutanına hediyeler verip beraber kadeh kaldırdıkları görüldü. Hollanda hükümeti, 2006 yılında, soykırıma göz yuman askerlerini -yargılamak şöyle dursun- “Görevlerini zor şartlar altında yerine getirmelerinden” dolayı madalya ile ödüllendirdi.

BM’nin yargı organı Lahey Uluslararası Adalet Divanı, 2007 yılında yaptığı değerlendirmede, Bosna’nın genelinde yaşananları “içsavaş” diye geçiştirirken, Srebrenitsa’da yaşananları “soykırım” olarak kabul etti; ancak BM’nin ya da Hollandalı askerlerin sorumluluklarına değinmedi, dahası “Sırbistan’ın bundan sorumlu tutulamayacağına” hükmetti.

Diğer deyişle soykırım faili meçhul kaldı!

Avrupa’nın orta yerinde 1992-1995 yılları arasında yaşanan Bosna trajedisinde 312 bin kişi hayatını kaybetti. 60 binden fazla Boşnak kadın sistematik tecavüz vahşetine maruz kaldı. 1 milyon Boşnak, doğduğu toprakları, vatanlarını terk etmek zorunda kalarak mülteci durumuna düştü.

Silahsız bir halk Avrupa’nın göbeğinde, tüm dünyanın gözleri önünde soykırıma uğrarken “medeni” Avrupa ve Amerika Birleşik Devletleri olanlara seyirci kaldı.

Soykırımın sorumlularından çoğu hala bulunamadı; yüz binlerce masum sivili katleden, on binlerce kadına tecavüz eden Sırp Çentikler hala özgürce aramızda dolaşıyor. Olayların üzerinden 15 yıl geçmesine rağmen Srebrenitsa katliamını “Türklerden alınan bir intikam” olarak niteleyen Sırp general Ratko Mladiç de yakalanamayanların arasında.

Her geçen gün Srebrenitsa’da yeni bir toplu mezar bulunuyor. Acılarımız hala tazeliğini koruyor.

Bu olaylar dünyada; adaletin gücünün değil, gücün adaletinin hakim olduğunu göstermiştir.

Bugün bizler, son asrın en asil ve zarif lideri, “Bilge Kral” Aliya İzzetbegoviç’in sözlerine kulak veriyoruz:

“Savaşta büyük zulme uğradınız. Zalimleri affedip affetmemekte serbestsiniz. Ne yaparsanız yapın, ama soykırımı unutmayın. Çünkü unutulan soykırım tekrarlanır.”

Peki 11 Temmuz sizin için hala birşey ifade etmiyor mu?

Not: 11 temmuz 2010 günü Srebrenitsa Katliamının yıldönümünde, Ankara’da dağıtmak üzere İhlSözlük yazarlarından “dekabr” ve arkadaşları tarafından hazırlanan bildiri metnidir.

dedesinden kalan pikapın üzerindeki mavi bezi kaldırdı.

altındaki çekmeceden erkin koray’ın 1976 yılındaki 45liğini seçti.

plağın kapağına baktı. iki şarkı. hayat bir teselli, gönül salıncağı.

yerleştirdi.

önce bir cızırtı. sonra başladı müzik.

“hayat bir teselli acı ızdırap”

hemen yanındaki eski koltuğa oturdu yavaşça.

“ben miyim bilemem zaman mı harap?”

kahverengi çerçeveli fotoğrafı eline aldı. baktı.

“arıyorum kendime şimdi bir yoldaş“

siyah beyaz fotoğrafta iki kişi. birisi kendisi, diğeri hayat arkadaşı.

“bulamadım ne bir dost ne de arkadaş”

daha geçen hafta kaybemişti 41 yıllık arkadaşını.

“dokunmayın halime bırakın beni”

kanserdi. ömrü yetmedi.

“soluyorum gün ve gün bak yavaş yavaş”

alışamadı yokluğuna.

“kasırga mı fora mı hayat gülleri?”

öyle ya beyaz gül ve bu şarkı en çok sevdiği şeydi.

“dünyamı bilemem ben miyim deli?”

fani olduğunu düşündü bu dünyanın.

“her gece yalnızım yok ki bir yoldaş”

hayatını paylaştığı gitmişti. yalnızdı. nasıl fani olmasındı?

“çekilmiyor hayatın kahrı arkadaş”

biliyordu adı gibi bir gün tekrar buluşacaklarını.

“dokunmayın halime bırakın beni”

olmasaydı öyle ne anlamı olacaktı?

“soluyorum gün ve gün bak yavaş yavaş”

fotoğrafı yerine koydu.

sonu gelmişti şarkının.

bu hayatın sonunun da bir gün geleceği gibi…

kanser teşhisiyle hastaneye yatırılan eşine temiz elbise almak için eve geldi.

gitmeden iki defa kilitlediği kapıyı açtı, arkasını dönmeden kapattı. duraksadı sonra.

kafasını kapıya dayadı. gözünden yaş geldi. dizleri çözüldü.

sırtı kapıya dönük vaziyette yere oturdu.

ellerini yüzüne götürdü. gözlerini kapattı.

ağladı.

dedi:

kapattım gözlerimi, açınca geçsin

…

…

İsrail Hükümeti ve bütün Siyonistler ve bütün emperyalistler

Şunu iyi bilin ki bundan böyle;

Sizin tankla, topla, tüfekle sürdürdüğünüz vahşete karşı; elimizdeki bütün sanatsal araçlarla mücadele edeceğiz. Sizi entelektüel, siyasal ve duygusal ablukaya alacağız.

Gerektiğinde Rachel Corrie gibi, buldozerlerinizin önüne dikilmekten

Jean Genet gibi, yaptığınız katliamları yüzünüze vurmaktan

Edward Said gibi, namlularını çocuklara yöneltmiş askerlerinizi taşlamaktan çekinmeyeceğiz.

Bu dava için özel mesai harcayacağız. Kendimizi ve bütün Filistinli çocukları; edebiyatla, sinemayla, müzikle… savunacağız.

Hanzala’nın yanından 1 saniye bile ayrılmayacağız.

Sizi öyle bir pataklayacağız ki, hayatınız gözlerinizin önünden Gazze Şeridi gibi geçecek.

Bu hayatta işlerin cinayetle yürümediğini anlayıp pişman olacaksınız.

İşte o güne dek sizinle mücadele edeceğiz.

Afili Filintilar’ın çağrısıyla Siyonistleri suçlayan sanatçıların yaptığı basın toplatısının sonuç bildirisinin bir bölümü.

3 Haziran 2010