Günlerden bir gün dervişin biri bir yılanla dost olmuş. Hergün onun yanına gidip konuşup muhabbet ederlermiş. Yılan dervişin sıkıntısı olduğu zamanlarda yuvasına girer oradan bir altın lira çıkarıp verirmiş. Öyle ki sıkıntısını gidersin. Yılanla muhabbetleri çok iyi bir seviyeye gelmiş.
Günlerden yine bir gün derviş hastalanmış, yılanın yanına gidemez olmuş, yataktan kalkamıyormuş. Derviş oğlunu çağırmış ve yılanın yuvasını tarif etmiş ve tembihlemiş “Sakın incitme”. Çocuk gitmiş. Ben dervişin oğluyum demiş. Babam çok hasta beni sana gönderdi demiş. Çocuk beklemiş gerçekten de yılan yuvasına girmiş hemen sonra çıkmış ve çocuğa bir altın lira vermiş. Çocuk cin fikirli hemen düşünmüş demek ki yuva altın dolu. Ben yılanı öldürürsem bütün altınları alırım demiş. Yanında bulunan taşı yılana atmış yılanın kuyruğu kopmuş. Yılan da can havliyle çocuğu ısırıp zehirlemiş ve çocuk ölmüş.
Sonra dervişin hastalığı geçmiş. Yılanın yuvasına gitmiş. “Yılan kardeş bizim çocuk bi densizlik yapmış ve cezasını almış biz yine dost kalabiliriz” demiş.
Yılan da kuyruğuna bakmış ve demiş:
“Yok yok” demiş “Sen de bu evlad acısı ben de bu kuyruk acısı olduktan sonra biz bi daha dost olamayız.” demiş
yorum yap