bekir'in günlüğü

Biraz önce pencereden dışarı baktım ki saat şuan 03:29. Sesler geliyor tabi. Malum davulcumuz. Her sokağa girdiğinde sıra boyunca arabaların alarmları hazır ol vaziyetine geçip koro halinde ötüşmeye başlıyorlar. Gecenin ayrı bir güzelliği olduğunu da belirtmek isterim. Ne acaib bir adetimiz dedim sonra. Acaib ama güzel bir adet.

Tabi eski davulcuların daha güzel olduğunu tahmin edebiliriz. Hiç yoktan mani söylerlermiş. Ben kendimi bildim bileli bir davulcudan mani duymadım. Efsane gibi gelir bana. Eskiler anlatır ama ben rastlamadım. Kıyafetleri de değişiktir mesela. Biraz önce gördüğüm mahalle davulcumuz şortluydu. Devrin değiştiğini davulcudan da hisseder olduk. Her şey modernleşmiş. Davulculuğun mafyası bile varmış meğer. Sınırlar içinde başka bir davulcu görünce resmi davulcular sınırdışı eder muhtemelen. Çoğu kişi de zaten davulcuyu duymadan uyanır o da ayrı bir mesele tabi. Yani anlaşılan davulculuk da para için artık.

Şöyle pencere kenarına gelse de mani okusa biraz, öyle uyansak fena mı olur yani. Ramazan ayının geldiğini zor anladığımız şu şehir şartlarına renk katarlardı kanımca. O zaman aldıkları parayı da hakederlerdi elbet. Gerçi ücretini hakederek alan kaç meslek sahibi insan kaldı ki şu fani alemde. O da ayrı bir meseledir ya ayrı bir başlık açılsa uygun düşer.

Diyeceğim o ki; “Nerede o eski ramazanlar ahhh ahh” tarzı cümleler yerine “Nerede o eski bizler vahhh vah” gibi cümleler mi kursak ne?

Sahurunuz bereketli olsun.