bekir'in günlüğü

Bir dönem düşünün ki insanlar Allah Allah demeye korkuyor. O dönem ki batı mukallitliği hadsafada. Varsa yoksa batı. İnsanlar devlet eliyle resmi kanunlarla susturuluyor. Öyle ki bir memleketin İslâm memleketi olduğunu gösteren ezanlar susturulmuş, milletin manevi ihtiyaçlarını gideren kurumlar kapatılmış, cenaze namazlarını kıldıracak imamlar bulunamamış, sarıklar çıkartılmış, şapkalar takılmış, 1000 yıllık tarih harflerin değiştirilmesi suretiyle silinmiş, geçmişe küfürler edilmeye başlanmış, dinlerini yaşamak için çırpınan binlerce vatan evladı mahkemelerce saçma sapan sebeplerle idam edilmiş.

İşte öyle bir dönemde “Kur’ân’ın sönmez ve söndürülemez bir güneş olduğunu bütün dünyaya ispat edeceğim” diyen bir kişiyi Cenab-ı Hakk bizlere bahsetmiş. O kişi zamanın harikası, asrın imamı, büyük dava adamı Bedîüzzaman Said Nursi.

Gizli dinsizlik komitelerinin entrikalarıyla, ömrünün son 34 yılı, başta Isparta, Denizli, Kastamonu, Afyon, Eskişehir gibi Anadolu’nun batı vilayetlerinde hapis ve sürgünlerle geçmiş, en meşhur eserleri ve Kur’an’ın manevi bir tefsiri olan Risale-i Nur Külliyatını bu zulüm ve işkence dönemi içinde yazmıştır. Öyle ki sürgün hayatında yirmi üç defa zehirlenmesi dahi onu yıldırmamıştır.

Ruhun şad olsun Ey Büyük İnsan. Sen vazifeni yaptın ve gittin. Allah bizlere seni anlamayı ve taleben olmayı nasip etsin.

Mübarek ruhuna Fatiha.

Vefatının 50. yıldönümü vesilesiyle.