Bugün müzik arşivini gezerken eski albümlere bakmak aklıma geldi. Tam bir nostalji. Kim ne derse desin müziğin bende ayrı bir yeri var. Tenkit edildiğim zamanlar da oldu fakat pek kulak asmıyorum.
Bugün özellikle üç albümü tekrar tekrar dinledim bilgisayar başında iş yaparken. Her bir parçasında eski günlerim aklıma geldi. Hemşehrim olan Kıraç’ın ilk üç albümü. Yeni çıkan albümlere göre daha samimi ve içten üç albüm. Yola anadolu rockla çıkan Kıraç, şuan hard rock tabir edilen müzik ile türkü okumaya çalışıyor. İlk üç albümü: “Deli Düş” , “Bir Garip Aşk Bestesi” ve “Zaman”. Dinleyenler ve takip edenler bilir, “Zaman” albümü yıllarca söylendi dillerde.
Kıraç’ı dinlemeye başlamam ortaokul zamanlarıma denk gelir. Teyplerde çalan kasetler vardı. Bir arkdaşım sınıfa “Bir Garip Aşk Bestesi”ni getirmişti. Evde dinlemek için ödünç aldım ve hoşuma gitmişti tarzı. Derslerimizin bazıları ingilizce olduğu için sınıflarımızda kasetçalarlar bulunurdu. Müzikle ilgisi olan hemen hemen herkesin ceketinin iç cebinde bir kaset olurdu. Teneffüslerde dinlemek için. Kiminde Ahmet Kaya, kiminde Uğur Işılak, kiminde Kıraç, kiminde Nurettin Rençber, kiminde Mustafa Yıldızdoğan kasetleri bulunurdu. Kasetlerin güzel bir tarafı da içindeki albümü tanıtan kağıt parçasıydı. Şuan cdlerin içinde var olan kağıtlardan. Onların ayrı bir tadı vardı.
Neyse Kıraç’ın o albümünü alıp evde dinlemeye başlayınca ufaktan hayranlık başlamıştı bende. Diğer kasetlerini temin etmek için kasetçileri gezerdim. Yeni bir albümünün çıktığını televizyonlardan öğrenirdik. Müzik kanallarını parçaların kliplerini izlemek için arada sırada gezerdim. “Zaman” parçasının klibinin yeri ayrıdır bende. Sözleri ayrıdır. Taşıdığı mana ayrıdır.
O sıralarda okulumuzda yeni açılan kütüphanede Kıraç’ın biyografi kitabını da bulunca elemana iyice hayran olmuştum. Liseye geldiğim de ise “Kayıp Şehir”albümünü çıkarmıştı. Diğer üç albümden farklı olarak biraz daha rocka yönelmişti. Sesi değişmiş, kıyafeti değişmişti. Anadoludan çıkan o mütevazi çocuk artık çok uzakta kaldı. Şöhretmidir, hayat tarzımıdır bilmem ama ortaokul zamanlarımdaki Kıraç’la şuanki Kıraç çok farklı. İmaj için kovboy şapkası takması değişik bir durum olmuştu. Neyse yine de şuan kendi çağında bir şeyler yapıyor. İster beğeneyim ister beğenmeyeyim sonuç bu.
“Zaman”daki samimiyetin zamanla geri gelmesi ümidiyle.
Zaman akıp gidiyor dur demek olmaz
Sarılıp da geçmişe avunmak olmaz
Ne sen kalırsın ne de ben bu dünyada
Umudun kaybedip pes etmek olmaz
Bir kez olsun çevir yüzün bak şu toprağa
Her gün bir çiçek açıyor diyor merhaba
Bütün geceler mecbur varır sabaha
Umudun kaybedip pes etmek olmaz
Gönül isterdi ki hep iyi olsun çok iyi olsun
Bütün acılar bitip her an hoş olsun
Ama ne yaparsın insanoğlusun
Acı olmayınca tatlı da olmaz
yorum yap